ต้องมารับมรดกที่นี่”
“แต่ไม่รู้ว่าการเปิดของหอหนานหลิงในครั้งต่อไปจะต้องรอไปจนถึงเมื่อไรนะ!”
“ข้าสามารถรอได้!”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “เหยียน เจ้าถอยไปทางนั้นไป! ข้าจัดการเอง”
“น้องซีเอ๋อร์ พรสวรรค์ด้านการปรุงยาของเจ้าดีถึงเพียงนี้ ไม่อาจทำให้ความสามารถของเจ้ามีมลทินเพื่อมาเรียนรู้การหลอมอาวุธได้นะ!” จูเชว่กล่าวพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย
“อะไรคือการเรียนหลอมอาวุธแล้วจะเป็นมลทิน เห็นได้ชัดว่าการหลอมอาวุธมีอนาคตกว่าการปรุงยาเป็นไหน ๆ การหลอมอาวุธสามารถสร้างอาวุธวิเศษที่มีประสิทธิภาพได้ สามารถสร้างสหายในการต่อสู้ได้มากมาย นักปรุงยาก็ทำได้เพียงแค่กินยาเท่านั้น มันไร้สาระเกินไป!” ผู้อาวุธกล่าวโต้แย้ง
มู่เฉียนซีตอบกลับว่า “ท่านผู้อาวุโส ที่ท่านกล่าวก่อนหน้านั้น ข้าน้อยเห็นด้วยเป็นอย่างมาก แต่ที่ท่านพูดตอนท้ายนั้น ข้าน้อยกลับไม่เห็นด้วยเลย ในฐานะนักปรุงยาคนหนึ่ง ไม่ใช่แค่สามารถหลอมยาที่ช่วยในการฝึกฝนออกมาได้เท่านั้น แต่ที่สำคัญยิ่งกว่านั้นก็คือสามารถช่วยรักษาคนได้”
“หากรู้เรื่องยา ความลี้ลับที่มหัศจรรย์ของมันจะเป็นประโยชน์ต่อผู้คนได้ แต่ท่านผู้อาวุโสที่ดูแคลนมันด้วยคำพูดไม่กี่คำเช่นนี้ อาจจะทำให้ถูกโกรธเอาได้นะ
