งเมิ่งของข้าชื่นชอบ”
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเยาะเย้ยว่า “คนที่ชอบรึ ฉู่หลีไม่สนใจน้องเมิ่งของเจ้า หรือเจ้าคิดว่าอยากจะให้น้องเมิ่งของเจ้าใช้กำลังจับคนไปอย่างฝืนใจอย่างนั้นหรือ?”
เมิ่งเสี่ยวชิงกล่าวอย่างน้อยใจว่า “ข้าเปล่านะ คุณชายฉู่ไม่สนใจข้า ซึ่งนั่นทำให้ข้าเสียใจมาก เช่นนั้นข้าถึงคิดวิธีที่จะขังคุณชายฉู่เอาไว้ ข้าเพียงแค่อยากที่จะอยู่กับคุณชายฉู่ให้นานขึ้นอีกหน่อยก็เท่านั้นเอง ไม่ได้อยากทำร้ายเขาเลย”
“แม่นางมู่ โปรดช่วยให้ข้าสมความปรารถนาด้วยเถอะ!” เมิ่งเสี่ยวชิงกล่าวอย่างอ้อนวอน
ในเมื่อมู่เฉียนซียังคงเงียบอยู่ นางจึงอธิบายอีกว่า “ข้าเพียงแค่ชอบเขามากเกินไปเท่านั้น ในเมื่อแม่นางมู่เป็นเพื่อนของคุณชายฉู่ เช่นนั้นเจ้าช่วยเกลี้ยกล่อมให้เขาพูดกับข้าสักหน่อยเถิด ขอเพียงแค่เขาสามารถพูดกับข้าได้ ข้าก็พอใจแล้ว จากนั้นข้าจะต้องปล่อยเขาออกมาอย่างแน่นอน”
แววตาของมู่เฉียนซีฉายแววเย็นยะเยือกออกมา “คุณหนูเมิ่งไปชอบคนอื่นเสียเถอะ! เจ้าชอบเขาเช่นนี้ เขารับมันไม่ไหวหรอก ข้าขอพูดอีกครั้ง ปล่อยเขาซะ มิเช่นนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ”
“ฮือออออ เหตุใดแม่นางมู่ถึงได้ไม่เข้าใจข้า ทุกคนต่างก็เป็นหญิงสาวกันทั้งนั้น เพราะเหตุใดเ
