เสียงเย็นชา จากนั้นก็กลืนยาลูกกลอนเพื่อฟื้นพลังวิญญาณ
กระบี่ปีศาจถูกชักออกมา จากนั้นก็มองไปที่ตู๋กูล่างอย่างดุร้าย
ไป๋จิ่งเยว่ก็ไม่ได้รอช้า และรีบลงมือเช่นกัน
“คิดอยากที่จะฆ่าพวกข้า มันไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้นหรอก”
จากนั้นไป๋จิ่งเยว่และชิงเสวียนก็ร่วมมือกันจัดการกับตู๋กูล่าง แต่ตู๋กูล่างกลับทำราวกับว่าเขาจะชนะได้อย่างแน่นอน
“แม้ว่าพวกเจ้าจะร่วมมือกัน แต่ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้าอยู่ดี”
แต่สิ่งที่ทำให้ตู๋กูล่างประหลาดใจก็คือ พลังวิญญาณที่เดิมทีหมดไปแล้วของพวกเขาทั้งสองกลับฟื้นฟูกลับมาได้รวดเร็วเป็นอย่างมาก
นอกจากนี้พลังในการต่อสู้ของพวกเขายังเหนือความคาดหมายของเขาไปมาก ดูท่าแล้วการจะจัดการพวกเขาคงเสียเวลาไปไม่น้อยเลยทีเดียว
ในตอนที่ทั้งสองกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด ร่างสีขาวร่างหนึ่งก็พุ่งทะยานออกมา
“ท่านพี่ตู๋กู นี่ท่าน?”
“ซ่งหมิงเยว่ เจ้ามาได้ทันเวลาพอดี ฆ่าพวกเขาทั้งสองคนนี้ซะ เมื่อตอนที่ไปยังห้องโถงอื่น ข้าจะบุกทะลวงไปด้วยกันกับเจ้า เช่นนี้โอกาสชนะของเจ้าก็จะสูงขึ้นเป็นอย่างมาก”
ทันทีที่ซ่งหมิงเยว่ได้ยิน ดวงตาก็เขาก็เปล่งประกายขึ้นมาทันที “เช่นนั้นคงต้องขอบคุณท่านพี่ตู๋กูก่อนเสียแล้ว
