”
การสู้แบบสองต่อหนึ่งของไป๋จิ่งเยว่และชิงเสวียนยังพอสามารถสกัดกั้นตู๋กูล่างเอาไว้ได้ แต่เมื่อมีซ่งหมิงเยว่เพิ่มมาใหม่อีกคนหนึ่ง สถานการณ์ของพวกเขาก็เปลี่ยนเป็นอันตรายมากในทันที
พรวด พรวด พรวด!
ในตอนนี้ไป๋จิ่งเยว่และชิงเสวียนได้รับบาดเจ็บ แต่ทว่าจิตวิญญาณในการต่อสู้ของพวกเขาไม่ได้ลดน้อยลงเลย
ตู๋กูล่างหัวเราะขึ้นมาอย่างชั่วร้าย “ฮ่า ฮ่า ฮ่า! คุณชายไป๋ อย่างน้อยเจ้าก็เป็นลูกศิษย์ที่มีสำนัก ความจริงแล้วข้าก็ไม่อยากทำเรื่องให้มันสุดโต่งมากเกินไป หากเจ้าคุกเข่าร้องขอความเมตตา ข้าจะเหลือศพของเจ้าไว้ให้ก็ได้!”
“ส่วนผู้บำเพ็ญอิสระผู้นี้ รีบตายไปซะจะเป็นทางที่ดีที่สุด!”
ชิงเสวียนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ไม่ใช่ว่าเจ้าสู้ลูกพี่ไม่ได้จึงได้มาลงมือกับพวกเราแทนหรอกหรือ ช่างน่าสงสารจริง ๆ เจ้าขยะไร้ค่าเอ้ย!”
“เจ้าลองพูดอีกรอบสิ?” ทันทีที่ชิงเสวียนเอ่ยปาก มันก็ทำให้ตู๋กูล่างระเบิดด้วยความเกรี้ยวกราด
“ข้าจะฆ่าเจ้า!”
ในเวลานี้ ก็ได้มีเสียงที่เย็นยะเยือกเสียงหนึ่งดังขึ้นมา
“ตู๋กูล่าง เจ้าโกรธเคืองมากจนไร้ซึ่งความละอายใจไปแล้วสินะ หรือว่าสิ่งที่ชิงเสวียนพูดมันจะผิดอย่างนั้นหรือ? เจ้ามันก็เป็นเพียงแค่ขยะที่ไร้ค่าเท่า
