คนอย่างฉู่หลีมีอะไรดีกัน เขาไม่เห็นแก่หน้าของคุณหนูเมิ่งและจัดการนางภายในชั่วพริบตาตั้งแต่ครั้งแรก แล้วเหตุใดนางจำต้องช่วยเขาถึงเพียงนี้ด้วย
เหยียนกล่าวหยอกล้อว่า “ฉู่หลี ที่ข้าพูดนั้นไม่ผิดเลย! ที่เจ้าจัดการนางภายในพริบตาเมื่อครั้งที่แล้ว มันได้ทำให้นางชอบเจ้าเข้าแล้ว! คราวนี้นางยังพยายามช่วยเจ้าอย่างสุดชีวิตอีก หรือว่าเจ้าจะไม่หวั่นไหวเลยอย่างนั้นหรือ?”
“ไม่!”
จนถึงตอนนี้ฉู่หลีก็ยังไม่แม้แต่จะเหลือบมองเมิ่งเสี่ยวชิงเลยสักครั้ง ซึ่งนี่ต่างก็ทำให้คนอื่นรู้สึกว่าเขาช่างเป็นคนเนรคุณเสียจริง ๆ
มู่เฉียนซีมองไปทางเมิ่งเสี่ยวชิงแล้วกล่าวว่า “แม่นางเมิ่ง ฉู่หลีเป็นเพื่อนของข้า เขาเป็นคนที่ไม่ค่อยพูด เช่นนั้นข้าต้องขอโทษท่านแทนเขาด้วย”
ฉู่หลีมองไปที่มู่เฉียนซีอย่างไม่เห็นด้วย และเมิ่งเสี่ยวชิงก็กล่าวขึ้นมาว่า “คุณชายฉู่ไม่ต้องขอโทษข้าหรอก เพราะข้าเพียงแค่ทนเห็นคุณชายฉู่ได้รับบาดเจ็บไม่ได้เท่านั้นเอง”
เมิ่งเสี่ยวชิงแอบมองไปที่ฉู่หลี จากนั้นนางก็ก้มหน้าลง และกำมือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อนั้นเอาไว้แน่น
มู่เฉินซี เจ้ามีสิทธิ์อะไรถึงมาขอโทษแทนเขา? เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นผู้ใดกัน?
มู่เฉียนซีมองไปทางฉู่หลีแล้วกระซิบกระซาบถามว่า
