“ศิษย์พี่? เป็นอะไรไป? ท่านไม่ชอบที่ข้าทำเช่นนี้อย่างนั้นหรือ?”
ฉู่หลีตอบกลับไปว่า “ไม่มีความจำเป็น ข้าสามารถหลบมันได้ นางทำอะไรเกินตัวไปเอง ศิษย์น้องไม่ต้องขอโทษหรอก”
“แน่นอนว่าข้ารู้อยู่แล้ว! แต่ข้าไม่อยากให้คนอื่นพูดว่าศิษย์พี่ของข้าเป็นคนเนรคุณ ศิษย์พี่ออกจะดีขนาดนี้” มู่เฉียนซีกล่าวตอบ
ฉู่หลีกระซิบว่า “อื้ม! ดีมาก ศิษย์น้องคิดว่าดีก็พอแล้ว ส่วนคนอื่นข้าไม่สนใจมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว”
“แต่ว่าเมิ่งเสี่ยวชิงผู้นั้น…” มู่เฉียนซีมองไปทางเมิ่งเสี่ยวชิง นางติดต่อกับคนผู้นี้ไม่มากนัก
คราวนี้นางเอาตัวมาขวางธนูไว้อย่างสุดชีวิต ดูเหมือนว่าคนผู้นี้จะชื่นชอบศิษย์พี่อยู่บ้าง แต่นางมักจะรู้สึกแปลก ๆ บางอย่าง
“เอาล่ะ! คนที่มาสร้างความวุ่นวายก็ไปแล้ว พวกเจ้ารีบขึ้นเขาไปเถอะ หอหนานหลิงจะเปิดแล้ว มารอกันอยู่ตรงนี้พวกเจ้าคิดจะกินข้าวกลางวันกันที่นี่หรืออย่างไร?” ผู้อาวุโสท่านหนึ่งกล่าวอย่างอารมณ์เสีย
เมื่อมีเหล่าผู้อาวุโสเหล่านี้คอยคุ้มกัน แน่นอนว่าตลอดครึ่งทางต่างไม่เกิดปัญหาใด ๆ เลย เพียงไม่นานพวกเขาก็มาถึงยอดเขาอย่างรวดเร็ว
บนยอดเขานั้นมีหน้าผาแห่งหนึ่งอยู่ ทันใดนั้นก็มีแสงสว่างวาบปรากฏขึ้นมาบนท้องฟ้า และหอ
