อ
แต่คนที่เป็นผู้นำนั้นกลับไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย “น้องชายของข้าบอกว่าพวกเจ้ารังแก เช่นนั้นก็คือการรังแก! วันนี้พวกเจ้าจะต้องขอโทษเขา ไม่เช่นนั้นข้าไม่มีทางยอมปล่อยพวกเจ้าไปแน่”
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างจนปัญญาว่า “เจ้าเป็นถึงพี่ชายคนหนึ่งก็ต้องรู้ว่าความสามารถของน้องชายตนเองว่าไร้ประโยนชน์แค่ไหนสิ สติปัญญาก็มีปัญหา อย่าปล่อยให้เขาออกมาเดินเพ่นพ่านข้างนอกเลย! มิฉะนั้นตอนโดนลิงรังแกแล้วจะมาหาแพะรับบาปเช่นนี้อีก เจ้านี่ช่างเป็นคนที่ดูงานยุ่งเสียจริง ๆ”
“เจ้านี่ช่างกล้าหาญเสียจริง ๆ ดูท่าแล้วพวกข้าคงจะต้องสั่งสอนเจ้าสักหน่อยแล้วล่ะ!”
“ครั้งนี้คุณชายของพวกเราเข้ารับการทดสอบจากศิลาจารึกหนานหลิงและเข้าไปถึงชั้นที่เจ็ด และพรสวรรค์เช่นนี้ก็สามารถเข้าสู่สามสิบอันดับแรกในครั้งนี้ได้”
“คุณชายของพวกเราเป็นถึงนายน้อยของเจ้าสำนักเซียวไห่แห่งกองกำลังระดับสี่ พวกเจ้าทำตัวให้มันฉลาดหน่อยเถอะ ขอโทษมาซะจะได้ไม่ต้องเจ็บตัว”
มีคนอยู่ไม่น้อยที่ออกมาพร้อมกับพวกของมู่เฉียนซี เนื่องจากว่าการทดสอบของวันนี้เพิ่งจะสิ้นสุดลง มันจึงทำให้พวกเขาได้ยินคำพูดที่น่าขันของพวกคนเหล่านี้
ชั้นที่เจ็ดแล้วทำไม่อย่างนั้นหรือ? กลุ่มของพวกเขามีสองคนที่ไปถึงชั้นที่แปด และยังมีอีกสองคนที่เก่งกาจยิ่งกว่า ด้วยการบรรลุชั้นที่เก้าได้
ด้วยความสามารถของชั้นที่เจ็ดนี้หากมองในสายตาคนอื่นก็ถือได้ว่าเก่งกาจมากทีเดียว แต่ทว่าสำหรับพวกเขาทั้งสี่
