กลางอากาศ
“ข้าจะหลอมยา ศิษย์ที่รักไปดูเพื่อที่จะเรียนรู้ได้พอดี ตอนนี้เจ้าสามารถเรียนรู้การหลอมยาขั้นเทวะต่อได้แล้ว เมื่อความสามารถของเจ้ายกระดับขึ้นก็สามารถหลอมมันขึ้นมาเองได้แล้วล่ะ”
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าเฝ้ารอวันที่เจ้าจะหลอมยาลูกกลอนขั้นเทวะอย่างใจจดจ่อเลยทีเดียว”
นิรันดร์ชี้ไปที่ฉู่หลีแล้วกล่าวว่า “ส่วนเจ้า ก็หาทางปกป้องข้าผู้นี้ซะ! ได้ปกป้องข้าก็ถือว่าเป็นเกียรติต่อเจ้าแล้ว”
ฉู่หลีตอบกลับไปอย่างเฉยเมย “ข้าไม่สนใจหรอก!”
นิรันดร์ต้องการที่จะหลอมยาแล้ว และเจ้าหมอนี่ก็ต้องการที่จะทำอย่างอึกทึกครึกโครม และทันใดนั้นสายลมอุ่นก็พัดปกคลุมไปทั่วทั้งเมืองหนานหวาง
หลังจากนั้นไม่นานภายใต้ท้องฟ้าเมืองหนานหวางก็ปรากฏป่าดอกท้อแห่งหนึ่งขึ้นมา และสัมผัสได้ว่ามีฟองอากาศสีชมพูพวยพุ่งออกไปทั่วทั้งเมืองหนานหวางเลยทีเดียว
ป่าดอกท้อนั้นเป็นเหมือนแดนสวรรค์อย่างไรอย่างนั้น และสายลมเย็นก็พัดพาจนดอกท้อร่วงหล่น หลังจากนั้นบนพื้นก็ถูกปกคลุมไปด้วยดอกท้อที่หนาเป็นชั้น ๆ
“นั่น..กลางอากาศมีอาณาเขตลึกลับอะไรปรากฏขึ้นมาน่ะ?”
“มันอาจจะเป็นภาพลวงตาก็ได้!”
“งดงามยิ่งนัก!”
ในเวลานี้ที่ใจกลางของหอหมอปีศาจมีมหาสงครามแห่งความโกลาหลกำลังปะทุอยู่ กลับมีมิติที่งดงามแห่งหนึ่งปรากฏขึ้นมาบนท้องฟ้า
ทิวทัศน์ที่งดงามนั้นทำให้ผู้คนต่างมีความปรารถนา มีคนต้องการที่เข้าใกล้ แต่ก็ถูกลมกระโชกพัดจนลอยละลิ่วออกไป และไม่มี
