ฉู่หลีกล่าว “ศิษย์น้องพักผ่อนให้เต็มที่!”
ในเมื่อนิรันดร์กล่าวมาเช่นนี้แล้ว มู่เฉียนซีเองก็รู้สึกวางใจ
ทันใดนั้นร่างสีแดงก็วาบเข้ามาข้างใน คนที่มาถึงก็คือจูเชว่นั่นเอง
“ซีซี ข้าสั่งให้พ่อครัวฝีมือดีที่สุดทำอาหารรสเลิศให้เจ้าแล้ว มา ข้าจะป้อนเจ้าเอง!”
นิรันดร์กล่าวด้วยความโกรธ “ไสหัวไป! หากจะป้อนข้าจะเป็นคนป้อนเอง!”
“คนท่าทางสูงส่งอย่างเจ้าคงจะดูแลใครไม่เป็น ข้าไม่วางใจหรอก!” จูเชว่ตอบโต้กลับ
“ใครว่า ข้าดูแลผู้อื่นเป็นอยู่แล้ว โดยเฉพาะการดูแลผู้หญิง”
“อ่อ! ดูเหมือนท่านนิรันดร์จะมีประสบการณ์มาไม่น้อยเลยนะ”
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยท่าทางจนปัญญา “พวกเจ้าอย่าได้มาต่อล้อต่อเถียงกันเลย! จูเชว่ ทางฝั่งวังเป่ยกงมีข่าวคราวอันใดหรือไม่?”
“ไม่มีเลย ข่าวคราวถูกตัดไปหมดแล้ว แต่ข้าได้ซ่อนข่าวคราวของซีซีไว้แล้ว ดินแดนทางทิศใต้เป็นอาณาเขตของข้า ถึงแม้คนของราชวงศ์เป่ยกงจะมาตามหาตัวเจ้า ก็ไม่มีทางตามหาเจออย่างแน่นอน” จูเชว่กล่าว
มู่เฉียนซีพยักหน้าพลางกล่าว “อืม!”
“ซีซีดูแลรักษาตัวให้ดี อย่าทำให้พวกเราต้องเป็นกังวลอีก”
เมื่อมีนิรันดร์อยู่ มู่เฉียนซีก็สามารถรักษาและฟื้นฟูร่างกายได้อย่างรวดเร็ว
เมื่อมู่เฉียนซีกำลังพักรักษาตัวอยู่นั้น จูเชว่ก็ไม่อยากรบกวน ในตอนนี้สภาพร่างกายของนางได้รับการฟื้นฟูแล้ว ความรู้สึกอึดอัดคับข้องใจของจูเชว่ก็ได้ระเบิดออกมา
“ซีซีไม่เคยบอกชื่อที่แท้จริงกับข้า ข้ารู้สึกเสียใจมากจริง ๆ!
