“อั้ก อั้ก อั้ก!” เห็นได้ชัดว่าหากนิรันดร์จะคร่าชีวิตพวกเขา พวกเขาเหล่านั้นก็คงไม่อาจหนีรอดไปได้
แต่ละคนถูกธาตุวายุจัดการจนย่ำเข้าประตูผีไป แล้วล้มลงบนกองเลือดที่นองอยู่เต็มพื้น
เป่ยกงจั๋วที่นำกองทัพที่แข็งแกร่งและน่าเกรงขามมาด้วยจำนวนหนึ่ง บัดนี้ได้ล้มตายกันไปหมดแล้ว
คนอื่น ๆ เองก็รู้สึกตกตะลึงไม่น้อย
นิรันดร์ค่อย ๆ เหาะลงมาหยุดอยู่เบื้องหน้าเป่ยกงจั๋ว แล้วกล่าว “ฆ่าเจ้าทิ้งเสียตอนนี้จะดีที่สุด!”
“ข้าเองก็คิดแบบนั้นเช่นกัน!” สุ้มเสียงเย็นชาสุ้มเสียงหนึ่งแว่วดังขึ้น กระบี่เล่มหนึ่งได้จ่อมาที่ลำคอของเป่ยกงจั๋ว
ทว่าปลายกระบี่อันแหลมคมนั้นก็ไม่ได้ยื่นแทงไปเบื้องหน้าต่อแต่อย่างใด
นิรันดร์กล่าวกับฉู่หลี “ในที่สุดหางจิ้งจอกก็โผล่ออกมาสักที พลังปีศาจอย่างนั้นหรือ?”
มู่เฉียนซีเดินเข้าไปแล้วกล่าว “ศัตรูก็จัดการไปหมดแล้ว เสี่ยวไป๋เจ้ายังไม่เลือกที่จะไปกับข้าอีกหรือ?”
กู้ไป๋อีส่ายหน้าปฏิเสธแล้วกล่าว “อืม! ข้ามีทางไปของข้า”
“ข้าคงต้องบังคับช่วยเหลือเจ้าเสียแล้ว” นางตระเตรียมเชือกและเข็มฉีดยาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
จูเชว่กล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “ซีซี นี่เจ้าจะจับตัวองค์รัชทายาทเป่ยกงไปเป็นภรรยาของหัวหน้าโจรป่าหรืออย่างไร? เขาไม่เหมาะสมเลยสักนิด หรือไม่เปลี่ยนมาเป็นข้าเป็นอย่างไร?”
กู้ไป๋อีกล่าว “ซีเอ๋อร์ มันไม่ได้ผลหรอก ข้าไม่กล้าอยู่ใกล้เจ้าเกินไป และไม่มีทางอยู่ใกล้เจ้ามากเกินไปด้วย”
ฉู่หลีกล่าว
