ด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เผ่าปีศาจน่ารังเกียจจะตายไป หากเจ้าคิดจะอยู่ข้างกายศิษย์น้องของข้า ข้าจะฆ่าเจ้าอย่างแน่นอน ถึงแม้ข้าจะถูกศิษย์น้องฆ่าทิ้งก็ไม่เป็นไร”
ความรู้สึกของฉู่หลีแม่นยำเป็นอย่างยิ่ง คนผู้นี้อยู่ไปก็มีแต่จะเป็นภัยร้าย ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่มีวันปล่อยให้คนผู้นี้อยู่ข้างกายศิษย์น้องอย่างแน่นอน
ถึงแม้สำหรับศิษย์น้องแล้วคนผู้นี้จะสำคัญมากก็ตาม
นิรันดร์เผยรอยยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่งดงามที่สุด ทว่าก็แฝงไปด้วยความอันตรายอย่างยิ่งยวด
“ศิษย์ที่รัก เจ้าจะทำแบบนั้นกับเขาก็ได้ และข้าก็จะทำแบบนั้นกับเจ้าเหมือนกัน! ข้าจะทำให้เจ้าสลบแล้วพาตัวเจ้าไป เจ้าคิดว่าครานี้สุ่ยจิงอิ๋งจะช่วยเจ้าหรือข้ากันแน่?”
แววตาของมู่เฉียนซีลึกล้ำมากขึ้นเรื่อย ๆ ความรู้สึกนึกคิดของนางบอกนางว่ามันเป็นไปไม่ได้ แต่… นางเป็นกังวลมากจริง ๆ
กู้ไป๋อีกล่าว “ซีเอ๋อร์ต้องเชื่อใจข้า ตราบใดที่เป่ยกงจั๋วยังข่มขู่เจ้าอยู่ ข้าก็จะไม่มีวันยอมแพ้ง่าย ๆ อย่างแน่นอน ข้าอยากปกป้องเจ้า ถึงแม้จะต้องตายข้าก็ไม่อยากทำร้ายเจ้า”
มู่เฉียนซีทอดมองไปยังพวกเขาด้วยสีหน้าท่าทางตกตะลึง ราวกับว่านางสามาถตัดสินใจอะไรได้แล้ว
นางกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ได้! ข้า…ข้าจะไม่ดื้อรั้นอีกแล้ว ข้าจะไม่ดื้อรั้นอีกแล้วจริง ๆ”
“เจ้าไปเสียเถอะ! เจ้าไปก่อน!” มู่เฉียนซีเบี่ยงหน้ากลับไป
กู้ไป๋อีมองดูมู่เฉียนซีที่กำลังเหม่อลอย เขาก็อยากให้มู่เฉียนซีทำทุกสิ่งทุ
