งื่อเย็น
เมื่อพวกเขาเงยหน้ามองไปยังชายผู้สวมเสื้อคลุมสีขาวที่สง่างามและน่าหลงใหล้ผู้นั้น และพวกเขาก็รู้สึกขวัญหนีดีฟ่อด้วยความกลัวไปเสียก่อนแล้ว
คนอื่นถอยกลับออกมาหมดแล้ว แต่ยังมีฉู่หลีและกู้ไป๋อีที่ยังคงไม่ถอยออกมา
“ศิษย์พี่!”
“เสี่ยวไป๋!”
แต่ทว่าพวกเขาทั้งสองนี้คิดที่จะบุกทะลวงกวาดล้างศัตรูโดยไม่หวนกลับ ราวกับไม่ได้ยินเสียงของพวกเขาอย่างไรอย่างนั้น
นิรันดร์ก็คือนิรันดร์ พวกเขาก็คือพวกเขา แม้นิรันดร์จะต้องการลงมือในตอนนี้ก็ไม่มีทางที่จะทำให้พวกเขายอมแพ้ที่จะจัดการกับศัตรูได้
คนของราชวงศ์เป่ยกงเหล่านั้นรู้สึกได้ว่าท่าจะไม่ดีเสียแล้ว “องค์รัชทายาท อันตรายพ่ะย่ะค่ะ!”
“องค์รัชทายาท พวกเราไปเถิดพ่ะย่ะค่ะ! คนผู้นี้ล้ำลึกเกินไปแล้ว!”
“……”
แต่ทว่าองค์รัชทายาทของพวกเขาไม่เพียงแต่ไม่ฟังพวกเขา แต่กลับจะสังหารพวกเขาต่ออีกด้วย
ในตอนที่เขาควบคุมร่างของตนเองให้สามารถสังหารคนของเป่ยกงจั๋วเหล่านั้นได้ ก็ยังถือว่าสามารถลดความอันตรายให้ซีเอ๋อร์ได้บ้าง และเขาในตอนนี้ก็สามารถทำได้เพียงแค่นี้เท่านั้น
ธาตุวายุที่แสนอันตรายพัดโหมกระหน่ำเข้ามา ราวกับเคียวของพญามัจจุราชอย่างไรอย่างนั้น
ปัง ปัง ปัง!
ร่างสีขาวนั้นกลายเ
