รือ? ตอนนี้จะต้องออกจากที่นี่แล้ว จะต้อง…”
มู่เฉียนซีกล่าว “มาถึงขั้นนี้แล้ว สุ่ยจิงอิ๋งข้าไม่มีทางยอม ยังเหลือครั้งสุดท้าย หากครั้งสุดท้ายยังไม่ได้อีกล่ะก็ ข้าจะไม่มีทางเสี่ยงอันตรายอีก”
“อีกอย่างอย่าได้บอกกับจิ่วเยี่ยเป็นอันขาด ข้าเป็นเจ้านายของเจ้านะ ไม่ใช่เขา”
หากจิ่วเยี่ยรู้ว่านางลงทุนลงแรงมากถึงเพียงนี้ ผลที่ตามมาคงไม่ต้องนึกคิดจินตนาการกันเลยทีเดียว
สุ่ยจิงอิ๋งกล่าวด้วยท่าทางจนปัญญา “ตอนนี้เจ้ารู้จักกลัวแล้วหรือ? เหตุใดเจ้าต้องตัดสินใจเช่นนี้ด้วย”
“ข้าเป็นห่วงเสี่ยวไป๋ เป็นห่วง เป็นห่วงมาก ๆ! ข้าจะต้องแน่ใจว่าเขายังอยู่หรือไม่ วิธีของเป่ยกงจั๋วนี้เป็นวิธีที่ได้ผลมากที่สุด” มู่เฉียนซีกล่าว
สุ่ยจิงอิ๋งตามใจเจ้านายของตนเองเป็นอย่างยิ่ง นางกล่าว “ได้ ครั้งสุดท้าย ครั้งสุดท้ายเท่านั้น! หากเจ้ายังไม่ยอมออกจากที่นี่ ข้าจะโยนเจ้าไปที่แดนนรก แล้วบอกเรื่องนี้กับจิ่วเยี่ยอย่างไม่ปิดบัง”
เกราะป้องกันของสุ่ยจิงอิ๋งทำให้เป่ยกงจั๋วลอยกระเด็นออกไปไกล เป่ยกงจั๋วหัวเราะแล้วกล่าว “ซีเอ๋อร์ เจ้ายังมีความหวังอยู่อีกหรือ? หานไม่มีทางกลับมาได้หรอก”
“หากเจ้าคิดถึงเขาจริง ๆ เจ้าก็มาอยู่เคียงข้างข้า พวกเราก็เหมือนกันไม่ใช่หรือ
