งแล้วครั้งเล่า เขาก็กล่าวขึ้นด้วยความหงุดหงิดเป็นอย่างยิ่ง “ข้าขอสู้ตาย!”
สุ้มเสียงกระดิ่งอันน่าคุ้นหูแว่วดังขึ้น นั่นเป็นการโจมตีของกระดิ่งวิญญาณเก้าชั้น การโจมตีจิตวิญญาณ
มู่เฉียนซีกล่าว “จูเชว่ หยุดนะ! มันอันตราย”
การโจมตีวิญญาณสำหรับเป่ยกงจั๋วแล้ว ก็เป็นเรื่องที่อันตรายเป็นอย่างยิ่ง อย่างไรเสียในฐานะนักปรุงยาคนหนึ่งพลังวิญญาณก็จะต้องแข็งแกร่งเป็นอย่างยิ่งเป็นธรรมดา ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงเรื่องที่เขาติดต่อกับเผ่าวิญญาณเลย
เพียงแต่จูเชว่ที่อยากจะดึงพลังของตนเองกลับมา แต่ก็ไม่ทันกาลเสียแล้ว
ปัง!
ฟึ่บ! จูเชว่ตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง ขณะนี้ความเจ็บปวดทรมานได้แผ่ซ่านไปทั่วตัว ราวกับวิญญาณของเขากำลังฉีกขาดอยู่ก็มิปาน
เขาขยับเขยื้อนเคลื่อนตัวไม่ได้ ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาตกตะลึงไปมากกว่านั้นก็คือ การกล่าวเตือนของมู่เฉียนซีในก่อนหน้านี้
“ซีซี…เจ้ารู้ตั้งแต่เมื่อใด?”
กระดิ่งวิญญาณเก้าชั้นที่จูเชว่นำออกมาใช้เมื่อครู่เป็นของเหยียน อีกทั้งกระบวนท่าการโจมตีจิตวิญญาณก็เหมือนกันทุกประการ นอกจากคนทั้งสองเป็นคนคนเดียวกันแล้วก็ไม่มีคำอธิบายอื่นได้อีก
ทว่ามู่เฉียนซีในตอนนี้กลับไม่ได้รู้สึกตกตะลึงแต่อย่างใด
“ศิษย์พี่ ระวัง!”
ปัง
