ในเวลาเช่นนี้ เป่ยกงจั๋วก็ได้กล่าวคำพูดนี้ขึ้นมาอย่างกะทันหัน ซึ่งมันก็ฉับพลันเป็นอย่างมาก
โม่ซวนและฉู่หลีต่างก็พากันตื่นตระหนกตกใจ นี่เป่ยกงจั๋วคิดที่จะทำอะไรกันแน่?
ในส่วนของจูเชว่นั้น จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่รู้ว่าคนที่เป่ยกงจั๋วเรียกนั้นเป็นผู้ใดกันแน่?
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยเสียงต่ำที่เคร่งขรึมว่า “ดูเหมือนว่าข้าจะดูถูกเป่ยกงจั๋วผู้นี้มากเกินไปหน่อย เจ้าหมอนี่มันจะโหดเหี้ยมเกินไปแล้ว!”
ดูเหมือนว่าเป่ยกงจั๋วกำลังเล่นเกมที่น่าหวาดเสียวอยู่อย่างไรอย่างนั้น เพราะการถูกสัตว์ร้ายโบราณฉีฉยงไล่ล่า ก็เหมือนกับว่าไหล่ได้กระทบเข้ากับพญามัจจุราชในทุกย่างก้าวนั่นเอง
พรวดดด!
ถึงเขาจะได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่ทว่าบนใบหน้าก็ยังคงมีรอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏอยู่
“ข้าอาจจะตายขึ้นมาจริง ๆ ก็ได้! เจ้าแน่ใจหรือว่าเมื่อเห็นคนใกล้ตายแล้วจะไม่ช่วยน่ะ?”
เงามืดสีดำสนิท ปกคลุมไปทั่วทั้งร่างอันเรียวบางของเขา ทั้งยังราวกับสามารถบดขยี้ร่างนั้นให้แหลกละเอียดได้ในพริบตา
เป่ยกงจั๋วกล่าวว่า “เจ้าลองเดาดูสิ หากข้าตายไปแล้ว หานจะเป็นเช่นไร?”
ดวงตาของมู่เฉียนซียิ่งล้ำลึกมากขึ้นเรื่อย ๆ และที่เป่ยกงจั๋วมีความกล้าหาญพอที่จะทำเช่นนี้ ต้องเป็นเพรา
