ที่จูเชว่และไป๋เจ๋อได้เห็นเป่ยกงจั๋วอย่างใกล้ชิดถึงเพียงนี้ องค์รัชทายาทเป่ยกงที่อยู่เบื้องหน้านี้ผู้นี้สวมชุดคลุมสีขาวสะอาด รูปร่างหน้าตางดงามประณีตราวกับรูปสลักก็มิปาน และเป็นบุรุษที่สมบุรณ์แบบราวกับเทพเจ้าอย่างไรอย่างนั้น
เป่ยกงจั๋วคลี่ยิ้มอย่างอ่อนโยนพลางกล่าวว่า “ที่แท้ก็เป็นคุณชายจูเชว่เองหรือ? ดูท่าแล้วทุกเรื่องบนดินแดนนี้ต่างก็ไม่อาจรอดพ้นสายตาเจ้าไปได้เลยจริง ๆ! ยิ่งกว่านั้นข้าก็เดินทางผ่านมาจากทางใต้ด้วย”
จูเชว่นั้นกระตือรือร้นสูงราวกับเปลวเพลิง ส่วนเป่ยกงจั๋วนั้นสุภาพอ่อนโยนราวกับธารน้ำ
โม่ซวนกล่าว “จูเชว่นั้นชอบสร้างความวุ่นวาย ท่านเป่ยกงจั๋วโปรดอย่าถือสา! ท้ายที่สุดแล้วที่นี่ก็คืออาณาเขตของราชวงศ์ตงหวง พวกข้าคงจะรู้สึกเสียเกียรติยิ่งนักหากถูกผู้อื่นมาพรากสมบัติไป ทางราชวงศ์ยังไม่ได้มีการตอบสนองใด ๆ ออกมาก ดังนั้นทางพวกข้าจึงได้ล่วงหน้ามาก่อนอย่างเสียมารยาทเช่นนี้”
“ท่านผู้นี้น่าจะเป็นคุณชายไป๋เจ๋อสินะ!” เป่ยกงจั๋วกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“แน่นอนว่าสมบัตินั้นย่อมได้มาตามความสามารถ และข้าก็ไม่ได้สนใจมันอยู่แล้ว” ในขณะที่พูดอยู่นั้น สายตาของเขาก็กวาดมองไปทั่วทุกคน
มียอดฝีมือผู้บำเพ็ญภูตพลังขั้
