เกรงขามเป็นอย่างยิ่ง ประจวบกับคนของสำนักชิงเฟิงที่ได้ฟื้นฟูกำลังและเข้าร่วมการต่อสู้ด้วยแล้ว คนของสำนักเถียนหนิงก็กลายเป็นทหารแตกทัพไปในทันที
“บัดซบเอ้ย! ในที่สุดพวกเขาก็ถอนพิษได้แล้ว” คนของสำนักเถียนหนิงรู้สึกกระวนกระวายใจเป็นอย่างยิ่ง
“รีบถอยกันก่อนเร็วเข้า!”
“แล้วเราจะยอมแพ้ไม่ชิงสมุนไพรวิญญาณนั่นมาแล้วหรือ?”
“หากหากสู้ไม่ได้ก็หมดหนทางแล้ว รีบถอยกันก่อนดีกว่า!”
คนของสำนักเถียนหนิงรีบล่าถอยกันไปอย่างรวดเร็ว พวกเขาไม่อยากทำการต่อสู้ให้ยืดเยื้ออีกต่อไป เนื่องจากถึงแม้จะสู้กันต่อไปพวกเขาก็ไม่ได้ประโยชน์อันใดอยู่ดี
คนของสำนักชิงเฟิงไม่อยากปล่อยพวกเขาไปง่ายดายเช่นนี้ ครั้นเตรียมจะไล่ตามไป มู่เฉียนซีก็ได้กล่าวขึ้น “อย่าได้ไล่ตามไปเลย ดอกว่านอู้เถิงใกล้จะสุกเต็มทีแล้ว หากมันสุกเกินไปแล้วร่วงลงผสานกับพื้นดิน ถึงยามนั้นก็จะไม่ได้อะไรเลย”
“หากต้องพลาดดอกว่านอู้เถิงไปเพียง เพราะต้องการไล่ฆ่าคนเหล่านั้น มันก็ไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย”
“จะว่าไปแล้วมันก็จริง!” ท่านผู้อาวุโสพยักหน้าพลางกล่าว
“ไปพวกเราไปเก็บดอกไม้กันเถอะ”
มู่เฉียนซีกล่าว “ทุกคนรู้หรือไม่ว่าความพิเศษของดอกว่านอู้เถิงคืออะไร?”
“ความพิเศษหรือ?”
