พวกเขาแสดงสีหน้างงงวยออกมา เห็นชัดว่าพวกเขาเองก็ไม่ทราบเช่นกัน
“พวกเราเคยเห็นดอกว่านอู้เถิงในตำราเท่านั้น แต่ก็ไม่ได้อ่านคำบรรยายอย่างละเอียด เกรงว่านักปรุงยาคงจะรู้มากกว่าพวกเรา”
“หากพวกเจ้าต้องการเด็ดดอกว่านอู้เถิงละก็ พวกเจ้าจะถูกเถาวัลย์ของพวกมันโจมตี ดังนั้นพวกเจ้าจะต้องเคลื่อนไหวให้เร็วที่สุด หากพวกเจ้าถูกมันเกี่ยวรัดละก็ พวกเจ้าจะกลายเป็นอาหารหล่อเลี้ยงของพวกมัน” มู่เฉียนซีอธิบายให้พวกเขาฟัง
“มีเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ?” พวกเขาตกใจเป็นอย่างยิ่ง
แต่ถึงกระนั้นพวกเขาก็ไม่ยอมแพ้ที่จะเก็บดอกว่านอู้เถิงมาให้จงได้ พวกเขาคิดว่า เถาวัลย์ที่ห้อยระโยงระยางเหล่านี้ไม่ได้มีพิษภัยอันใดมากนัก พวกเขาน่าจะรับมือกับพวกมันได้
“เช่นนั้น ทุกคนก็เก็บสมุนไพรวิญญาณตามความสามารถก็แล้วกัน! ทุกคนโปรดระวังตัวด้วย” มู่เฉียนซีพุ่งออกไปเบื้องหน้า ส่วนคนอื่น ๆ ที่กลัวว่าตนเองจะออกตัวช้า แล้วแย่งชิงของล้ำค่ามาไม่ทัน ก็รีบไล่ตามออกไปอย่างรวดเร็ว
ครืน ครืน ครืน!
ทันใดนั้นเถาวัลย์เหล่านั้นก็มีการเคลื่อนไหวขึ้น เถาวัลย์จำนวนนับไม่ถ้วนที่เปรียบดั่งเส้นผมก็ได้พุ่งเข้าไปรัดตัวพวกเขาอย่างรวดเร็ว
ถึงแม้จะเป็นมู่เฉียนซีเอง ทว่านางก็ต้องอาศั
