ยนซีสามารถคว้าดอกว่านอู้เถิงมาได้สำเร็จ ก็อดรู้สึกอิจฉาเสียมิได้
“ข้าไม่ได้ตาฝาดไปใช่หรือไม่! แม่นางผู้นั้นเป็นเพียงผู้บำเพ็ญภูตพลังขั้นมหาจักรพรรดิแห่งภูตระดับเจ็ดเท่านั้น แต่…การเคลื่อนไหวของนางรวดเร็วเสียเหลือเกิน!”
“แน่นอนว่าผู้บำเพ็ญภูตพลังขั้นจอมภูติธาตุวายุก็ต้องฝึกฝนทักษะในด้านความเร็วอยู่แล้ว แต่ความเร็วนี้มันพิสดารเกินไป!”
“……”
การเคลื่อนไหวด้วยความรวดเร็วของมู่เฉียนซีไม่ได้ด้อยไปกว่าบรรดาผู้บำเพ็ญภูตพลังขั้นภูตศักดิ์สิทธิ์แต่อย่างใด และนางก็ได้เก็บเกี่ยวดอกไม้เหล่านั้นมาไม่น้อยเช่นกัน
ทว่าดอกไม้ส่วนใหญ่ก็ได้ร่วงหล่นลงพื้นแล้วหายลับไปในทันที
จนกระทั่งบนเถาวัลย์ไม่มีดอกไม้หลงเหลืออยู่แล้ว พวกเขาจึงจะแยกย้ายกันกลับมา เหยียนกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “น้องซีเอ๋อร์ ดูที่ข้าเก็บมาได้สิเยอะหรือไม่?”
เมื่อเห็นเช่นนี้ฉู่หลีจึงได้หยิบดอกไม้ที่มีจำนวนเยอะกว่าออกมาและมอบมันให้มู่ฉียนซี “ดอกไม้พวกนี้ข้าให้เจ้าหมดเลย”
เมื่อเทียบเคียงจำนวนดอกไม้กับพวกเขาแล้ว จำนวนดอกไม้ของทางฝ่ายชิงเฟิงก็น้อยนิดจนน่าเวทนา ทว่าอย่างไรเสียก็ย่อมดีกว่าการถูกกดขี่ที่ไม่ได้รับผลดีอันใดก่อนหน้านี้เป็นเท่าทวี”
ผู้อาวุโสได้เข
