้ามากล่าวขอบคุณพวกของมู่เฉียนซี เขาเอ่ยถาม “หลังจากนี้พวกของท่านเหยียนก็จะออกเดินทางกันตามลำพังหรือ?”
“แน่นอนอยู่แล้ว!” เหยียนกล่าว
“ไม่ทราบว่าแม่นางยังมียาลูกกลอนถอนพิษนั่นอยู่อีกหรือไม่ ข้ากลัวว่าจะต้องพบเจอกับคนของสำนักเถียนหนิงนั่นอีก”
“ถูกลอบโจมตีคราหนึ่งก็ไม่ต้องเก็บมาใส่ใจ แต่ถ้าหากพวกเจ้าถูกลอบโจมตีอีกเป็นครั้งที่สอง นั่นมันก็ดูโง่เง่าเกินไปแล้ว” เหยียนเหลือบมองไปยังพวกเขาทุกคน
ทุก ๆ คนจึงรู้สึกอับอายและลำบากใจเป็นอย่างยิ่ง
มู่เฉียนซีกล่าว “แน่นอนว่าข้ายังมีอีก ยาลูกกลอนถอนพิษนี้เป็นยาลูกกลอนของหอหมอปีศาจ หากท่านผู้อาวุโสต้องการ ข้าก็ยังพอจะมีเหลืออยู่บ้าง”
”หอหมอปีศาจ คือหอหมอปีศาจนั่นน่ะหรือ?” ผู้อาวุโสตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง
สำนักกองกำลังระดับสี่ที่มีชื่อเสียงล้วนมีนักปรุงยาประจำสำนักโดยเฉพาะ จึงไม่มีความจำเป็นที่จะต้องออกไปซื้อยาลูกกลอนจากภายนอก ทว่ากลับคาดไม่ถึงว่ายาลูกกลอนที่นักปรุงยาจากสำนักของตนเองปรุงขึ้นมาจะไม่ค่อยเห็นผลเท่าใดนัก เห็นทีเขาคงต้องลองพิจารณาบอกกล่าวกับท่านเจ้าสำนักให้ไปดูหอหมอปีศาจสักหน่อยแล้ว
หอหมอปีศาจที่มีชื่อเสียงแผ่ซ่านไปทั่วดินแดนทางตอนใต้ดีสมคำล่ำลือจริง
