ารซื้อของมู่เฉียนซีแล้ว
“ข้าจะเอาทั้งหมดนี้เลย!”
“ของพวกนี้ด้วย!”
สิ่งที่มู่เฉียนซีต้องการนั้นมากมายเกินไปแล้ว แม้แต่เจ้าของร้านยายังต้องตกตะลึงเป็นอย่างมาก
เมืองหนานหวางมีนักปรุงยาที่มีเงินอยูไม่น้อย แต่ทว่าก็ไม่เคยเห็นท่านไหนที่บ้าคลั่งเช่นนี้มาก่อนเลย
อีกทั้งคนที่มาเป็นเพื่อนแม่นางน้อยผู้นี้ยังเป็นเหยียนเหลียนเจียอีกด้วย เหล่าเถ้าแก่ต่างก็ไม่กล้าที่จะมองซ้ำหลายครั้ง เนื่องจากกลัวจะถูกหว่านเสน่ห์เข้าเสียก่อน
เหยียนกล่าวว่า “เอาทั้งหมดนี้ไปคิดไว้ที่บัญชีของข้า เมื่อถึงเวลาพวกเจ้าค่อยไปเอาที่จุ้ยเมิ่งชวนก็แล้วกัน
“ขอรับ!”
จากนั้นก็ไปร้านต่อไป และร้านต่อ ๆ ไป แล้วก็…
นางไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าที่เมืองหนานหวางแห่งนี้จะมีร้านยามากมายถึงเพียงนี้ มู่เฉียนซีกล่าวว่า “เสียดายเหลือเกิน!”
“คนของข้าล้วนเป็นคนของน้องซีเอ๋อร์ แน่นอนว่าเงินเหล่านี้ก็ถือว่าใช่ด้วยเช่นกัน แล้วมีอะไรให้ต้องเสียดายอีกเล่า ขอเพียงแค่น้องซีเอ๋อร์ชอบก็พอแล้ว”
สำหรับเหยียนแล้วเมืองหนานหวางก็เปรียบเสมือนบ้านของตนเองก็มิปาน ฉะนั้นจะต้องคุ้นเคยเป็นอย่างดี และหลังจากนั้นพวกนางก็ตรงไปยังร้านอาหารที่อร่อยที่สุดเเห่งหนึ่ง
“ได้ยินหรือยัง
