าหากเทียบกับเจ้าแล้วจะเป็นอย่างไรล่ะ?”
ถึงแม้คนทั้งสองจะงามไม่แพ้กัน ทว่ามู่เฉียนซีก็คิดว่าเสี่ยวไป๋หน้าตางามกว่าอยู่ดี
แววตาของเหยียนดูเคร่งขรึมขึ้นมาในบัดดล เป็นคู่ต่อสู้ที่ร้ายกาจไม่เบา!
ต้องทราบด้วยว่าองค์รัชทายาทเป่ยกงนั้นเป็นบุรุษรูปงามอันดับหนึ่งของแดนซวนเทียนเชียวนะ!
มู่เฉียนซีกล่าว “พอได้แล้ว! เจ้ากลับไปได้แล้ว แล้วไปบอกคุณชายจูเชว่เจ้านายของเจ้าด้วยว่า ล้างคอรอข้าไว้ได้เลย! ข่าวคราวที่เขาสืบมาได้ไม่ได้ทำให้ข้าพอใจเลยสักนิด!”
เหยียนกล่าว “ได้ ได้ ได้! เช่นนั้นข้าขอไม่รบกวนน้องซีเอ๋อร์แล้ว”
ครานี้เหยียนเหลียนเจียไม่ยึกยักให้เสียเวลาอีก นางรีบกลับไปอย่างรวดเร็ว
ครั้นมู่เฉียนซีเบี่ยงหน้ากลับไป นางก็พบว่ามีดวงตาสีดำนิลกำลังจับจ้องมาที่นางอยู่ ฉู่หลีกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ศิษย์น้อง!”
“อืม!”
“ศิษย์น้องหงุดหงิดใจ ข้าไม่อยากให้ศิษย์น้องไม่สบายใจ เป่ยกงจั๋ว เป่ยกงจั๋ว…”
ดวงตาสีดำทมิฬคู่นั้นพลันเย็นชาขึ้นมาในบัดดล องค์รัชทายาทเป่ยกงชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วแดนซวนเทียน เป็นผู้ที่หนุ่มสาวและผู้มากความสามารถให้ความเคารพนับถือ ทว่านี่เป็นครั้งแรกที่ฉู่หลีจำชื่อของเขาได้
นิรันดร์ทรุดตัวลงนั่งข้า
