พวกของมู่เฉียนซีได้สลัดคนเหล่านั้นทิ้งไปเบื้องหลัง และทิ้งระยะห่างออกไปไกลขึ้นเรื่อย ๆ อย่างรวดเร็ว เหยียนเหลียนเจียกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “น้องซีเอ๋อร์เก่งจริง ๆ ข้าคิดว่าจะต้องต่อสู้กับพวกเขาเสียอีก!”
ครืน ครืน ครืน!
ขณะที่พวกเขาบินผ่านท้องนภาไป พวกเขาก็พบว่ามีคนกลุ่มหนึ่งกำลังถูกสัตว์ประหลาดคร่าวิญญาณโอบล้อมโจมตีอยู่ ถึงแม้จะไม่ถูกสังหารหมู่ ทว่าก็เป็นการต่อสู้ที่ยากลำบากไม่น้อย
ซึ่งหนึ่งในนั้นได้รับบาดเจ็บสาหัส กว่าจะถอยหนีมาจากสัตว์ประหลาดคร่าวิญญาณเหล่านั้นได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
แววตาของเหยียนเหลียนเจียมีประกายความเย็นชาวาบผ่าน นางกล่าว “เป็นพวกเขานี่?”
“ขอบใจน้องซีเอ๋อร์ที่ช่วยชีวิตข้าไว้ เรื่องแก้แค้นข้าก็ขอไม่รบกวนน้องซีเอ๋อร์แล้ว ข้าจะเป็นคนจัดการเอง” นางกล่าวกับมู่เฉียนซีด้วยใบหน้าประดับรอยยิ้ม
“ไม่มีปัญหา เพียงแต่เจ้าอย่าปล่อยให้ผู้อื่นมารังแกเจ้าได้อีกก็แล้วกัน!” มู่เฉียนซีกล่าว
“ไม่เป็นเช่นนั้นอย่างแน่นอน!” จากนั้นเหยียนเหลียนเจียก็ล่องลอยไปกลางท้องนภา
ครืน ครืน!
เมื่อคนของสำนักหลิงหลงเหล่านั้นสามารถจัดการสัตว์ประหลาดคร่าวิญญาณตัวสุดท้ายได้ พวกเขาก็รู้สึกโล่งใจเป็นอย่างยิ่ง
คุณหนู
