ใหญ่ผู้นั้นกล่าว “สมควรตายจริง ๆ! เจ้าพวกสัตว์ประหลาดต่ำช้าน่ารำคาญเป็นที่สุด ทำให้พวกเราเสียเวลาไปเปล่า ๆ ข้าได้ยินมาว่ามีสถานที่แห่งหนึ่งมีของล้ำค่าอยู่ ข้าคิดว่า ถ้าพวกเราไปถึงในตอนนี้ก็คงไม่ได้ของล้ำค่าอะไรกลับมาแล้ว”
พวกเขารู้สึกหงุดหงิดเป็นอย่างยิ่ง ในขณะนั้นเองสุ้มเสียงเคล้าเสน่ห์สุ้มเสียงหนึ่งก็ได้แว่วดังขึ้น “พวกเจ้าคาดเดาได้ถูกต้อง พวกเจ้าจะไม่ได้ของอะไรไปสักชิ้น! และพวกเจ้าจะต้องตายอยู่ที่นี่ด้วย!
กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง!
กลางท้องนภาร่างสีแดงดั่งเปลวเพลิงนั้นเปรียบดั่งปทุมเพลิงที่เบ่งบานด้วยความร้อนรุ่ม งดงามเหลือคณา
เสียงกระดิ่งดังขึ้นเป็นจังหวะ ราวกับเพลงบรรเลงไพเราะเสนาะหูเพลงหนึ่งก็มิปาน
เดิมทีพละกำลังของคนของสำนักหลิงหลงเหล่านี้ก็เสียหายมากอยู่แล้ว พวกเขาไม่ได้เตรียมตัวรับมือกับการโจมตีทางจิตวิญญาณของเหยียนเหลียนเจียเลยแม้แต่น้อย
ไม่ว่าพวกเขาจะดิ้นรนมากเพียงใด ก็ไม่อาจบังคับไม่ให้ตนเองตกหลุมพรางของเหยียนเหลียนเจียได้เลย
ดวงตาของพวกเขาเริ่มพร่ามัว เมื่อเหยียนเหลียนเจียหมุนกระดิ่งวนไปมาอยู่กลางเวหานับครั้งไม่ถ้วน กว่าที่นางจะหยุดลง
เหยียนเหลียนเจียทอดมองไปยังมู่เฉียนซีแล้วกล่าว “น้องซีเ
