คนไม่เหมาะกับงานหรอกหรือ?”
“ไม่เลยสักนิด เด็กน้อยใช้ข้าไปเรื่อย ๆ ข้าก็คุ้นเคยแล้ว เมื่อคุ้นเคยกับการใช้ความสามารถของข้าแล้ว บางทีต่อไปก็อาจจะคุ้นเคยกับการใช้ร่างกายของข้าก็ได้!…”
นิรันดร์ที่ยืนอยู่เบื้องหน้ามู่เชียนซีก็เผยรอยยิ้มเย้ายวนใจออกมา ราวกับว่าในตอนนี้เขาได้เปลื้องอาภรณ์ออกจนหมดสิ้น แล้วรอให้ผู้คนเข้ามาเสพสุขกับร่างกายของเขาก็มิปาน
ปัง!
ผลปรากฏว่าฉู่หลีได้ถีบเขาออกไปอย่างไม่เกรงใจ
“อย่ามาเป็นตัวถ่วงให้เสียการเสียงาน!” ฉู่หลีกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา
เมื่อมู่เฉียนซีใช้หม้อเทพนิรันดร์ในการปรุงยา ไม่นานนักก็ได้ยาออกมาให้เหยียนเหลียนเจียได้กินแล้ว และแน่นอนว่าผลลัพธ์นั้นไม่ต้องเอ่ยถึง เมื่อได้กินยาเข้าไปแล้วความทุกข์ทรมานในร่างกายของเหยียนก็สลายหายไปจนหมดสิ้น
ไม่นานนักเหยียนเหลียนเจียก็ฟื้นขึ้นมา นางกล่าว “ข้าไม่เป็นอะไรแล้ว น้องซีเอ๋อร์ช่วยชีวิตข้าไว้ บุญคุณในการช่วยชีวิตนี้ ข้าจะขอติดตามน้องซีเอ๋อร์ไปทุกที่ ครานี้ไม่ว่าอย่างไรน้องซีเอ๋อร์ก็ต้องรับข้าแล้วกระมัง?”
ทันทีที่เหยียนเหลียนเจียตื่นขึ้นมา นางก็ได้พุ่งเข้าหามู่เชียนซีด้วยท่าทางกระปรี้กระเปร่าเป็นอย่างยิ่ง แน่นอนว่ามู่เฉียนซีไม
