่ยอมปล่อยให้นางปีนเกลียวอย่างแน่นอน
“หากเจ้าอยากจะตอบแทนบุญคุณที่ข้าช่วยชีวิตเจ้าไว้ละก็ อย่าได้มาก่อกวนข้า นั่นจึงจะเป็นการตอบแทนบุญคุณที่ดีที่สุด”
“ข้าไม่ได้ทำแบบนั้นเสียหน่อย!” เหยียนกล่าวออดอ้อน
“หุบปากได้แล้ว อย่าได้ทรมานหูของข้าอีกเลย”
เมื่อเหยียนฟื้นขึ้นมาแล้ว นางก็บ่นพึมพำใส่มู่เฉียนซียกใหญ่
“เจ้ามันตัวอันตรายจริง ๆ!” มู่เฉียนซีกล่าว
“เป็นเพราะสันดานของพวกผู้ชายชั่วเหล่านั้นต่างหาก เหตุใดจึงกลายเป็นความผิดของข้าไปได้ล่ะ!” เหยียนกล่าวด้วยท่าทางน่าเวทนาเป็นอย่างยิ่ง
มู่เฉียนซีไม่อยากสนทนาเรื่องนี้กับนางอีกแล้ว นางจึงเอ่ยถาม “เจ้าเจอหญ้าโลหิตมังกรบ้างหรือไม่?”
“อย่าว่าแต่หญ้าโลหิตมังกรเลย แม้กระทั่งขนสักเส้นก็ยังไม่เจอ ล้วนมีแต่สัตว์ประหลาดเหล่านั้นทั้งสิ้น” เหยียนบ่นพึมพำ
นางทอดมองไปยังมู่เฉียนซีแล้วกล่าว “แต่ข่าวสารของข้าไม่มีผิดพลาดอย่างแน่นอน ตอนนี้พวกเราก็ได้มารวมตัวกันแล้วเช่นนั้นก็ออกตามหาด้วยกันเถอะ!”
“อืม! นอกจากออกตามหาหญ้าโลหิตมังกรแล้ว ก็ยังต้องฆ่าสัตว์ประหลาดคร่าวิญญาณนั่นด้วย!” มู่เฉียนซีกล่าว
หลังจากนั้นเหยียนเหลียนเจียก็พบว่ามู่เฉียนซีและฉู่หลีได้ร่วมด้วยช่วยกันสังหารสัตว์ประหลาด
