เหลือล้นผู้นี้
“ซีเอ๋อร์ มันต้องไม่เป็นเช่นนั้นแน่นอนอยู่แล้ว ข้าเหมือนเป็นคนเช่นนั้นอย่างนั้นหรือ?” นางกล่าวด้วยรอยยิ้ม
ฉู่หลีรออยู่ที่ห้องของมู่เฉียนซีได้เพียงไม่นาน เสี่ยวเอ้อของโรงเตี๊ยมก็มาเคาะห้องพลางกล่าวว่า “นายท่าน แขกที่จองไว้ก่อนหน้านี้ไม่มาพักแล้วจึงมีห้องว่างอยู่ห้องหนึ่ง ไม่ทราบว่าพวกท่านยังต้องการหรือไม่?”
มุมปากของมู่เฉียนซีกระตุกขึ้นมาเล็กน้อย เรื่องทั้งหมดนี้มันจะบังเอิญมากเกินไปแล้ว!
ฉู่หลีกล่าวด้วยเสียงที่เคร่งขรึมว่า “ศิษย์น้อง หญิงสาวผู้นั้นอาจจะมีเจตนาที่ไม่ดี เจ้าอย่าได้ประมาทเลินเล่อเป็นอันขาด”
“อื้ม! ในเมื่อเป็นเพื่อนกับโม่ซวนเช่นนั้นคงไม่ใช่ศัตรู มีเพียงแค่การเคลื่อนไหวเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น และก็ไม่รู้ว่าอันที่จริงแล้วนางคิดที่จะทำอะไรกันแน่?” มู่เฉียนซีก็รู้สึกงงงวยอยู่เช่นเดียวกัน
“ศิษย์ที่รัก เจ้าจะความรู้สึกช้าเกินไปแล้ว!” นิรันดร์เดินออกมาพร้อมกับสีหน้าที่ค่อนข้างจะจนใจ
“หญิงสาวผู้นั้นต้องการที่จะใกล้ชิดกับศิษย์ที่รัก อีกทั้งยังมีความฝันลม ๆ แล้ง ๆ ว่าจะได้นอนห้องเดียวและนอนเตียงเดียวกับศิษย์ที่รักอีกด้วย เห็นได้ชัดว่านางชอบศิษย์ที่รักเข้าให้แล้ว ด้วยประสบการณ์ในการใช้ชีวิต
