ถึงแม้จะไร้ซึ่งความทะนุถนอม ทว่าเขาก็ยังนำยาลูกกลอนของหอหมอปีศาจมาให้นางกิน
แน่นอนว่าผลลัพธ์ของยาลูกกลอนฟื้นฟูพลังวิญญาณที่ดีที่สุดของหอหมอปีศาจจะต้องดีที่สุดอย่างแน่นอน
แขนเรียวเล็กที่ดูอ่อนล้าอ่อนแรงราวกับไร้กระดูกได้ขยับไปมาเล็กน้อย กริ่ง กริ่ง กริ่ง! สุ้มเสียงหลอกล่อใจคนแว่วดังขึ้นอีกครั้ง
โม่ซวนตกตะลึงไปเล็กน้อย อาภรณ์สีแดงพลิ้วไหวไปตามสายลม ภายในชั่วพริบตาเหยียนเหลียนเจียก็ได้กดร่างของโม่ซวนไว้เบื้องล่างเป็นที่เรียบร้อย
นางควบคุมไม่ให้คนที่กดอยู่ใต้ร่างสามารถขัดขืนได้ เหยียนเหลียนเจียโน้มใบหน้าลงไปข้างหูโม่ซวน เป่าไอร้อนใส่หูของเขาแล้วกล่าว “ข้าต้องการนาง เจ้าให้ข้าเถอะนะ! เสี่ยวซวนซวน”
เสน่ห์เย้ายวนใจคนเช่นนี้ยากนักที่คนธรรมดาทั่วไปจะยับยั้งชั่งใจได้ ทว่าแววตาของโม่ซวนกลับเงียบสงบไร้ซึ่งความหวั่นไหวใด ๆ
“เจ้าไสหัวกลับไปเดี๋ยวนี้! เรื่องนั้นไม่มีทางอย่างแน่นอน!”
“ข้าต้องการ…ข้าอยากได้…ข้าอยากได้”
“ให้ข้า อืม! ให้ข้า…”
“……”
หางเสียงถูกลากยาวอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ทำให้ผู้ที่ได้ยินรู้สึกแขนขาอ่อนแรงไปในทันที
เมื่อมู่เฉียนซีกลับมาแล้วนางก็ได้ยินเสียงที่ทำให้หน้าแดงและใจเต้นแรงดังขึ้น นาง
