วคราวนี้ทำให้เจ้าพอใจหรือไม่?”
โม่ซวนกล่าว “ข้ายังมีเรื่องที่ต้องจัดการอีกไม่น้อย ข้าจะส่งคนไปเก็บหญ้าโลหิตมังกรเอง หากเจ้าไม่มีธุระอันใดก็ไปกับพวกเขาด้วย”
“มีธุระ มีธุระ! ข้างนอกนั่นเจ้าก็มีคนของเจ้าอยู่แล้วใช่หรือไม่ ใช่หมอปีศาจนั่นหรือเปล่า? เจ้าช่วยเขาทำนู่นทำนี่เช่นนี้ ไม่รู้หรือว่าเวลาชีวิตของเจ้ามันเหลือไม่มากแล้ว? นางงามมากเลยหรือ?นางเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงล่ะ! นี่เจ้าเปลี่ยนใจไปรักคนอื่นเร็วขนาดนี้เลยหรือ…?”
เหยียนเหลียนเจียพูดจนน้ำไหลไฟดับ ราวกับโม่ซวนไปทำความผิดร้ายแรงมาก็มิปาน
ผลปรากฏว่าโม่ซวนได้กล่าวออกไปด้วยท่าทางสุขุมเป็นอย่างยิ่ง “งามกว่าเจ้า”
เหยียนเหลียนเจียกล่าว “เป็นไปไม่ได้ ข้าไม่เชื่อ! แน่จริงพานางปีศาจจิ้งจอกนั่นออกมาพบข้าสิ”
“ไม่มีทาง!”
“ความสัมพันธ์ของเราเป็นแบบใดกัน พวกเราเคยร่วมหลับนอนบนตั่งเตียงเดียวกันมานานหลายปี นี่เจ้า…เจ้าจะช่วยเติมเต็มความสงสัยของข้าสักหน่อยไม่ได้เลยหรืออย่างไร?” เหยียนเหลียนเจียจ้องมองไปยังโม่ซวนด้วยดวงตาที่รื้นไปด้วยหยาดน้ำใสราวกับน้ำในลำธารยามวสันตฤดู ถึงแม้จะใจแข็งมากเพียงใดก็ย่อมต้องใจอ่อนอยู่ดี
“เจ้ายอมแพ้ไปเสียเถอะ!” โม่ซวนกล่าวด้วยสีหน้าเรี
