ยบเฉย
“เจ้าบอกเองว่าสมุนไพรวิญญาณนั่นสามารถหลอมเป็นยาลูกกลอนที่ช่วยชีวิตเจ้าได้ เช่นนั้นเจ้าไปด้วยตัวเองจะดีกว่า” เหยียนเหลียนเจียกล่าว
“เรื่องนี้ยกให้เป็นหน้าที่ข้าเถอะ! ข้ารู้สึกสนใจเกาะหนานอู่เป่านั่นไม่น้อย” มู่เฉียนซีกล่าว
โม่ซวนยุ่งมากจริง ๆ การขยายหอหมอปีศาจกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว เขาไม่อาจปลีกตัวไปได้จริง ๆ!
หากยกเรื่องนี้ให้ผู้อื่นจัดการ ถึงแม้โม่ซวนจะวางใจทว่านางกลับไม่วางใจ และนางก็รู้สึกอยากไปเปิดหูเปิดตาดินแดนทางทิศใต้อันกว้างไกลอยู่พอดี
โม่ซวนพยักหน้าพลางกล่าว “ซีเอ๋อร์หากเจ้าไป ข้าเองก็รู้สึกวางใจ!”
“เจ้าวางใจแต่ข้าไม่วางใจ น้องซีเอ๋อร์ให้ข้าไปเป็นเพื่อนเจ้าด้วยดีหรือไม่?” เหยียนเหลียนเจียหันไปกล่าวกับมู่เฉียนซี
“ข้าคุ้นเคยกับดินแดนทางใต้เป็นอย่างดี ข้านำทางให้เจ้าได้ ข้าสามารถพาเจ้าไปที่สนุกได้อีกด้วย อีกอย่าง…” เหยียนเหลียนเจียพยายามเสนอตัวอย่างสุดความสามารถ
เป็นครั้งแรกที่สตรีงามล่มบ้านล่มเมืองอย่างนางต้องถูกผู้อื่นรังเกียจรังงอนเช่นนี้ เป็นอะไรที่น่าเจ็บปวดใจจริง ๆ
โม่ซวนกล่าว “ไม่ได้! เจ้ามันน่ารำคาญเกินไป”
“ข้าขอปฏิเสธ!” มู่เฉียนซีเองก็ปฏิเสธอย่างไรเยื่อใยเช่นกัน
“ไม่ได้นะ ไม่ได้!”
