ังวายุทำลาย ดาวกระจาย!”
ครืน ครืน!
ครืน ครืน!
เสียงระเบิดดังขึ้นเป็นระยะ ๆ เจ้าสำนักเหยียนเยี่ยกล่าว “แม่สาวน้อยนั่นหลบหลีกเร็วกว่ากระต่ายเสียอีก หลินเลี่ยยังตามไม่ทันเลย!”
ปัง ปัง ปัง!
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความเร็วของมู่เฉียนซีที่ราวกับคนวิปริต การโจมตีของหลินเลี่ยในครานี้ก็กลับกลายเป็นการโจมตีที่สูญเปล่า
เวลาล่วงเลยไปอย่างรวดเร็ว ครั้นใกล้ถึงเวลาที่การประลองกำลังจะสิ้นสุดลง คนทั้งสองก็ยังไม่อาจตัดสินแพ้ชนะได้
ในขณะนั้นเองเจ้าสำนักหลินเยี่ยก็ได้ลุกขึ้นแล้วกล่าว “พอได้แล้ว! พวกเจ้าทั้งสองยังสู้กันไม่พออีกหรือ? ครั้งนี้ข้าจะเป็นผู้ตัดสินเอง พวกเจ้าทั้งสองเสมอกัน”
หากยังประลองกันต่อไปก็เป็นอะไรที่เสียเวลาและเสียพลังไปเปล่า ๆ ก็เท่านั้น ผู้ใดทำให้อีกฝ่ายสูญเสียพลังไปได้มากกว่ากัน ผู้นั้นก็เป็นฝ่ายชนะไป
การประลองในครั้งนี้ทำให้มู่เฉียนซีได้รับผลประโยชน์ไปไม่น้อย หากยังดันทุรังต่อไปนางก็สามารถเป็นฝ่ายชนะได้ อย่างไรเสียหลินเลี่ยก็ไม่มีทางเทียบเคียงจำนวนยาลูกกลอนกับนางได้ ทว่ามันก็ไม่ได้มีความหมายเท่าใดนัก
ในที่สุดนางก็สามารถบรรลุเป้าหมายที่นางวางไว้ได้ การประลองในครานี้นางจะต้องมีชื่อเสียงในด
