านผู้นั้นไปง่าย ๆ ทว่าการที่ให้งูจิ่วยินรออยู่ที่นี่ต่อไปนั้น…
มู่เฉียนซีกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย “หรือว่าคุณชายไป๋เจ๋อผู้ทรงอิทธิพล อีกทั้งยังเป็นนักปรุงยายอดฝีมือจะกลัวสัตว์มีพิษเหล่านี้? ก็เพียงแค่คืนเดียวเท่านั้น ไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน”
“ราตรีสวัสดิ์! เป็นคนป่วยก็ควรกลับห้องไปพักผ่อนได้แล้ว!”
เมื่อมู่เฉียนซีปิดประตูแล้ว นางก็ได้เข้านอนโดยไม่ได้เก็บเรื่องเหล่านั้นกลับมารกสมองแม้แต่น้อย
ทว่าโม่ซวนกลับนอนไม่หลับทั้งคืน เขากล่าวขึ้นด้วยท่าทางจนปัญญา “ต้องตั้งใจแน่ ๆ”
…
เช้าวันถัดมา หมอกควันสีแดงแกมดำที่ลอยคลุ้งอยู่ด้านนอกสวนก็ได้หายลับไปจนหมดแล้ว งูจิ่วยินก็ได้กลับไปแล้วเช่นกัน
“เสี่ยวเยว่ สำเร็จแล้ว!”
“สำเร็จแล้วก็ดี วันนี้มีงิ้วน้ำดีให้ดูเสียที”
เช้าตรู่มู่เฉียนซีได้ทอดมองไปยังโม่ซวน พลางกล่าววาจาหยอกเย้า “ขอบตาดำเชียว เมื่อคืนนอนไม่หลับล่ะสิ !ให้ข้าหลอมยาให้เจ้าทาสักหน่อยดีหรือไม่!”
โม่ซวนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ไม่เป็นไร อย่างไรข้าก็สวมหน้ากากอยู่ดี ไม่มีใครมองเห็นหรอก”
“เพื่อเป็นการชดเชยที่เมื่อคืนเจ้านอนหลับพักผ่อนไม่เพียงพอ วันนี้ข้าจะให้เจ้าดูงิ้วน้ำดีแบบไม่คิดเงินเลยเป็นอย่างไร!”
“ข้าไม
