สุดท้ายแล้วก็เป็นฉู่หลีที่ส่งมู่เฉียนซีกลับไป เขาไม่ได้อยู่นาน เมื่อส่งมู่เฉียนซีถึงที่พักแล้วก็เดินทางกลับในทันที เห็นทีศิษย์น้องคงจะไม่ยอมให้เจ้าบ้ากามนั่นเอาเปรียบได้ง่าย ๆ
ก่อนจะเดินทางกลับ ฉู่หลีได้กล่าวกับมู่เฉียนซี “ศิษย์น้อง ข้าจะพยายามนึกเรื่องมังกรศักดิ์สิทธิ์แห่งแสงสว่างให้ออกโดยเร็ว ข้าคิดว่าข้าน่าจะรู้ว่ามันอยู่ที่ใด?”
“ศิษย์พี่ หากมันทรมานก็อย่าพยายามนึกอีกเลย ข้าพอจะมีเบาะแสอยู่บ้าง ตราบใดที่มันยังอยู่ในใต้หล้านี้ ถึงจะต้องพลิกแผ่นดินหา ข้าก็จะหามันให้เจอจนได้” เมื่อมู่เฉียนซีหวนนึกถึงท่าทางของศิษย์พี่ที่ดูทรมาน นางก็อดรู้สึกเป็นห่วงเสียมิได้
ฉู่หลีพยักหน้าพลางกล่าว “อืม! ศิษย์น้องว่าอย่างไรข้ากว่าอย่างนั้น เพียงแต่ข้ารู้สึกว่ามันใกล้ถึงเวลาแล้ว”
ฉู่หลีหายลับไปท่ามกลางความมืด นิรันดร์ยังคงจ้องเขม็งไปยังทิศที่เขาหายลับไปอย่างไม่ลดละ อีกทั้งยังบ่นกระปอดกระแปดอย่างไม่หยุดหย่อน “พวกไม่เข้าตาโผล่มาอีกคนแล้ว แต่ที่น่าแปลกก็คือข้าไม่กลับไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร?”
“ศิษย์ที่รัก เจ้าอย่าไปฟังคำพูดเหลวไหลของเขานะ เขาจะต้องอิจฉาที่ข้ารูปงามกว่าจึงได้จงใจใส่ร้ายป้ายสีข้า ข้า…” นิรันดร์ที่ต้อ
