สุ้มเสียงเย็นชาสุ้มเสียงหนึ่งแว่วดังขึ้น “พวกเจ้านี่มันหนวกหูจริง ๆ! ปากเหม็นขนาดนี้พูดให้มันน้อย ๆ หน่อยไม่ได้หรืออย่างไร”
“เจ้าว่าอะไรนะ!”
พวกเขาจ้องเขม็งไปยังมู่เฉียนซีที่อยู่บนชั้นสอง และบุรุษสวมอาภรณ์สีดำนิลก็ได้จ้องมองมาเช่นกัน
มองเพียงปราดเดียว ดวงตาสีดำอันแฝงไปด้วยความโดดเดี่ยวคู่นั้นกลับส่องประกายแวววาวออกมา ภายในชั่วพริบตาเขาก็ได้หายวับไปอย่างรวดเร็ว
ทุก ๆ คนรู้สึกตกใจเป็นอย่างยิ่ง นะ…นี่ นี่มันเร็วเกินไปแล้ว!
ที่สุดแล้วพลังของบุรุษชุดดำผู้นั้นแข็งแกร่งมากเพียงใดกันแน่
การที่อยู่ ๆ ภายในห้องส่วนตัวก็มีใครบางคนปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน ก็ทำให้ชิงเสวียนตกตะลึงไปเล็กน้อย
มู่เฉียนซีกล่าว “ชิงเสวียน หากรู้สึกคันไม้คันมือ ก็จัดการเจ้าพวกกวนประสาทที่อยู่ด้านล่างพวกนั้นได้เลย”
“อื้ม!”
ชิงเสวียนทะยานลงสู่ชั้นล่าง พวกเขาจ้องมองชิงเสวียนแล้วกล่าว “เจ้าเป็นศิษย์อ่อนหัดของสำนักกองกำลังระดับสามจากสำนักไหนอีกล่ะ”
ชิงเสวียนกล่าว “ข้าเป็นเพียงผู้ฝึกตนไร้สำนัก”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า! เป็นเพียงผู้ฝึกตนไร้สำนัก ยังจะกล้ามายั่วยุศิษย์สำนักกองกำลังระดับสี่อย่างพวกเราอีก เห็นทีเจ้าคงจะใจกล้าไม่เบา!”
“การจะโค่นล้มพวกเจ้า มั
