มู่เฉียนซีเองก็รู้สึกว่าคนที่ถูกนางควบคุมเป็นตัวประกันอยู่ ก็เริ่มที่จะหายใจด้วยความยากลำบากแล้ว หัวหน้าเผ่ากล่าว “แม่นาง พวกเราเข้าใกล้มากกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว ทะเลสาบสีเงินที่อยู่ด้านหน้านั้นเป็นเขตต้องห้าม เผ่าของเราได้ทำการผนึกต้นกำเนิดพลังแสงนั่นไว้”
มู่เฉียนซีพยักหน้าเล็กน้อยแล้วกล่าว “ข้าเข้าใจแล้ว!”
นางผละมือออก แล้วผลักอากังออกจากตัว
“ถ้าให้ดีพวกเจ้าจงอย่าได้หลอกข้าเลย”
มู่เฉียนซีมุ่งตรงไปยังทะเลสาบสีเงิน ยิ่งเข้าใกล้มากเท่าไร ธาตุแสงก็ยิ่งเข้มข้นมากยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ เท่านั้น
มู่เฉียนซีเอ่ยถาม “จิ่วเยี่ย เจ้าไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่?”
พลังมืดของจิ่วเยี่ยได้ต่อสู้กับพลังแสงมาโดยตลอด ซ้ำร้ายร่างกายของเขาก็ยังมีคำสาปน่าทุเรศนั่นอยู่อีกด้วย ดังนั้นจึงไม่อาจให้เกิดข้อผิดพลาดใด ๆ ได้ มิฉะนั้นแล้วจะทำให้คำสาปกำเริบขึ้นมาอีก
นิรันดร์กล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “ศิษย์ที่รัก เจ้าจะเป็นห่วงเขาทำไมกัน? พลังมืดแข็งแกร่งขนาดนี้ ถึงแม้เสี่ยวห้วนเอ๋อร์ที่อยู่ในระดับพลังสูงสุด เป็นฝ่ายลงมือจัดการเขาด้วยตัวเองก็คงต้องอาศัยพลังอยู่ไม่น้อย แล้วนับประสาอะไรกับพลังของแมลงตัวกระจ้อยร่อยเล่า”
จิ่วเยี่ยก้าวออกไปเบื้องหน้า แล้ว
