”
เมื่อมีโอกาสได้กินเต้าหู้ทั้งที มีหรือที่จิ่วเยี่ยจะยอมปล่อยไปอย่างง่ายดาย!
“แม้แต่พลังของเสี่ยวห้วนเอ๋อร์ก็ไม่อาจทำอะไรวิญญาณลิขิตสวรรค์ได้ ดังนั้นพลังเพียงเท่านี้ก็ไม่มีอะไรให้น่าดูเลยสักนิด เจ้าค่อย ๆ เล่นกับพลังแสงเหล่านี้ไปก็แล้วกัน ข้าจะออกไปตามหาเจ้านั่นกับศิษย์ที่รัก”
จิ่วเยี่ยกล่าวกับมู่เฉียนซี “ซี ไม่นานหรอก! เจ้ารอข้าสักประเดี๋ยว!”
มู่เฉียนซีพยักหน้าแล้วกล่าว “ได้!”
พลังแสงเหล่านี้เปรียบดั่งแมลงเม่าที่บินเข้ากองไฟ มันพุ่งเข้าหาหวงจิ่วเยี่ยอย่างไม่หยุดหย่อน สุดท้ายแล้วก็ล้วนแตกสลายไม่เหลือหลอ
ส่วนพวกของเผ่ามืดก็ได้ยืนสังเกตการณ์อยู่ที่ปากทางเข้าเขตต้องห้าม มีคนกล่าวขึ้นด้วยความตกตะลึง “ท่านหัวหน้า ท่านสังเกตหรือไม่ว่าพลังแสงนั่นดูเหมือนจะอ่อนกำลังลงแล้ว”
“ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้นจริง ๆ ด้วย หรือแม่นางน้อยผู้นั้นจะปลดผนึกออกได้แล้วอย่างนั้นหรือ?”
หัวหน้าเผ่ากล่าว “จะง่ายเช่นนั้นได้อย่างไร หากมันง่ายดายเช่นนั้น แล้วเหตุใดบรรพบุรุษของเราแต่ละรุ่นถึงได้ล้มเหลวกันล่ะ”
ครั้นสิ้นเสียงหัวหน้าเผ่า แสงรัศมีของทะเลสาบสีเงินศักดิ์สิทธิ์ก็ได้หายวาบไปจนหมดสิ้น
ในขณะนั้นผืนน้ำที่เงียบสงบเป็นอย่างยิ่ง ก็กลับกล
