“ถุย! ใช้ไม่ได้อย่างนั้นรึ” จื่อโยวได้ยินนิรันดร์กล่าวมาเช่นนั้นก็อดที่จะรู้สึกขำเสียไม่ได้
เขาทอดมองไปยังนิรันดร์แล้วกล่าว “ท่านนิรันดร์ หากเยี่ยได้ยินวาจาที่เจ้ากล่าวมา ข้าว่าเขาคงจะลงมืดจัดการเจ้า ทำให้เจ้าต้องร้องขอความเมตตาเลยคอยดู!”
ไป๋เจ๋อสุขุมกว่าพวกเขาทั้งสองเป็นเท่าทวี เขากล่าว “เมื่อคืนคนที่ได้แผนที่ไปก็ล้วนพยายามคิดหาวิธีไขปริศนาที่ตั้งในแผนที่กันทั้งนั้น สุดท้ายแล้วก็คิดไว้เป็นสองที่ ที่ทะเลสาบโยวหมิงกับทะเลทรายสิ้นหวัง ข้าคิดว่าพวกเราควรแยกย้ายกันไปหาเป็นอย่างไร”
จื่อโยวกล่าว “เช่นนั้นข้าจะไปทะเลสาบโยวหมิงกับเจ้า ให้เยี่ยกับคนงามไปที่ทะเลทรายสิ้นหวังก็แล้วกัน”
จื่อโยวผู้ชาญฉลาดได้ตัดสินใจออกห่างจากเยี่ยเจ้านายของตน เพื่อที่เขาจะได้ไม่ถูกใช้ให้ไปต่อสู้แทนเจ้านายอีก
“ไม่ต้องปรึกษาเฉียนซีหรือ?” ไป๋เจ๋อเอ่ยถาม
“ไม่ต้อง ไม่ต้อง เรื่องเล็ก ๆ น้อยแค่นี้เอง”
เมื่อจื่อโยวและโม่ซวนจากไปแล้ว นิรันดร์ก็รอมู่เฉียนซีจนรากแทบงอก ครั้นหวนนึกว่าในขณะนี้ทั้งสองกำลังซบไหล่แอบอิงกันมากเพียงใด เขาก็แทบอยากจะทำลายอาคารที่อยู่เบื้องหน้าให้ราบเป็นหน้ากลองไปเสียอย่างนั้น
มีเพียงเรื่องเดียว
