ย้ย
ครืน ครืน!
ทุก ๆ คนล้วนถูกจัดการไปจนหมดสิ้น ผู้บำเพ็ญภูตพลังขั้นภูตศักดิ์สิทธิ์ยินเยว่เผยรอยยิ้มจนดวงตาหยิบหยีแล้วกล่าว “ขอบใจผู้ยึดในในคุณธรรมทั้งสอง ข้าขอตัวลาก่อน หากมีโชคชะตาตรงกันเราคงได้พบกันอีก!”
ทั่วทั้งถนนมืดก็ไม่มีคนของราชวงศ์ตงหวงปรากฎตัวขึ้นอีก
จื่อโยวก่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “พี่ชาย ข้ารู้ว่าสถานที่ใดในถนนมืดมีหญิงงามอยู่มากที่สุด ที่นั่นมีแต่หญิงงามที่ข้าตั้งใจคัดเลือกมาเป็นอย่างดี เราไปเที่ยวชมสักหน่อยดีหรือไม่!”
โม่ซวนกล่าว “อะแฮ่ม! ไม่เป็นไร ข้าขอตัวไปพักก่อนดีกว่า”
“อย่าได้ปฏิเสธเร็วหนักสิ ลองไปเที่ยมชมเสียก่อน เจ้าจะต้องพึงพอใจแน่ ๆ…”
จื่อโยวอยากจะลากโม่ซวนไปกินดื่มเที่ยวชมสถานที่สำเริงสำราญในถนนมืดจริง ๆ ทว่ากลับได้ยินจิ่วเยี่ยกล่าวขึ้น
“มานี่ ข้าขอยกเขาให้เจ้าจัดการก็แล้วกัน”
ไม่ใช่เพราะจิ่วเยี่ยสู้นิรันดร์ไม่ได้ เพียงแต่เขารู้สึกว่ามันเสียเวลาเกินไปก็เท่านั้น
ทุกเวลาที่ไม่ได้เจอซี เขาก็คิดถึงนางสุดหัวใจ!
สีหน้าของจื่อโยวบูดบึ้งเป็นอย่างยิ่ง เยี่ยช่างน่าไม่อายเลยจริง ๆ
นี่เขากำลังรีบไปซบอกแม่โฉมงามน้อย แต่ไม่ยอมให้เขาไปเสพสุขหาความสำราญบ้าง ซ้ำร้ายยังให้เขา
