ารถนา มู่เฉียนซีกล่าวขึ้นว่า “นิรันดร์แพ้เร็วขนาดนี้เลยหรือ?”
จิ่วเยี่ยกล่าว “พลังของจื่อโยวเหมาะที่จะต่อสู้กับเขามากกว่า ดังนั้นข้าจึงมาหาเจ้าแทน”
ดูเหมือนจะไม่ได้แยกจากกันนานเท่าใดนัก ทว่าความรู้สึกนั้นกลับยาวนานเป็นอย่างยิ่ง คงเป็นเพราะความอาลัยอาวรณ์ทำให้เวลายาวนานขึ้นกระมัง
เมื่อไม่มีผู้ใดเข้ามาคอยขัดขวาง ค่ำคืนนี้ก็ยังอีกยาวไกล
ยามคนรักกันต้องแยกจากกันนาน ครั้นได้พบเจอกันก็ย่อมเหมือนเพิ่งตบแต่งกันไปเมื่อวันวาน เพียงค่ำคืนเดียวจะเพียงพอได้อย่างไร!
เช้าตรู่วันถัดมา ทั้งจื่อโยวและนิรันดร์ก็ล้วนไม่กล้าออกมาพบผู้อื่น
ส่วนเหตุผลนั้นก็เป็นเพราะคนทั้งสองต่อสู้กันอย่างดุเดือด และหมายจู่โจมเพียงแค่ใบหน้าของอีกฝ่ายเท่านั้น
ยามชกต่อยก็ทำไปอย่างไม่ยั้งมือ อีกอย่างทั้งสองก็ให้ความสำคัญกับใบหน้าที่ถือเป็นเสน่ห์ไว้ชักชวนสตรีเข้าหา และแน่นอนว่าเมื่อใบหน้าของพวกเขาบวมช้ำปูดโปนเช่นนี้ ไหนเลยจะกล้าออกมาพบเจอผู้คนได้
“ซี…” เช้าตรู่ จิ่วเยี่ยเข้าไปกระซิบข้างหูมู่เฉียนซีด้วยน้ำเสียงแหบพร่า น้ำเสียงนั้นเย็นชา ทว่าหางเสียงกลับเป็นอะไรที่เย้ายวนใจมู่เฉียนซียิ่ง
ทว่ามู่เฉียนซีก็ตั้งสติขึ้นได้อย่างรวดเร็ว เสน่ห
