ล่า”
ชิงเสวียนกล่าว “ลางสังหรณ์ของข้าไม่ผิดจริง ๆ ด้วย หากคอยติดตามเจ้าแล้วล่ะก็ ย่อมหาเงินได้อย่างรวดเร็ว”
ชิงเสวียนกระตือรือร้นเป็นอย่างยิ่ง เมื่อจัดการโจรปล้นทรัพย์เหล่านั้นมาตลอดทาง เขาไม่เพียงแต่จะมีเงินเต็มกระเป๋า แต่ยังสัมผัสได้ว่าตนเองใกล้จะบรรลุระดับขั้นอยู่รำไร
ในที่สุดพวกเขาก็ได้มาถึงถนนมืดแล้ว เมื่อผู้นำทางได้เห็นการกระทำที่โหดเหี้ยมของคนทั้งสองแล้ว เขาก็แทบจะแตกสลายลงตรงนั้นเสีย คนทั้งสองนี้โหดเหี้ยมเสียยิ่งกว่าโจรด้วยกันเสียอีก
ถึงแม้ถนนมืดจะมีชื่อว่าถนนมืด ทว่ามันก็คือเมืองโบราณเมืองหนึ่งนั่นเอง
คนผู้นั้นกล่าว “ถึงแล้ว ที่นี่แหละ ขะ…ข้าไปได้แล้วยัง?”
ชิงเสวียนกล่าว “ช้าก่อน!”
“ยะ…ยังมีอะไรอีกหรือ?”
“เอาหยกซวนเจ็ดหมื่นชิ้นคืนมา! และถ้าหากเจ้ายังมีหยกซวนอื่น ๆ อีกก็เอาออกมาด้วย”
“จะ…เจ้าไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้กระมัง! ทั้ง ๆ ที่หยกซวนแค่นี้ก็ไม่ได้จำเป็นอะไรสำหรับพวกเจ้าแล้ว”
“จะส่งมาหรือจะตาย?” กระบี่ปีศาจได้เข้าประชิดศีรษะของเขาเตรียมจะลงทัณฑ์เป็นที่เรียบร้อย
“ให้ ให้ ให้ ข้าให้เจ้าหมดเลย” เขาร้องครวญครางอยู่ในใจ แม้กระทั่งคนจนไส้แห้งอย่างเขาก็ไม่เว้น เจ้านี่มันใจจืดใจดำเสียจริง
ชิ
