มู่เฉียนซีกล่าว “ต้องการคนนำทางหรือ? จะนำทางอย่างไร?”
“เพียงแต่เจ้าให้หยกซวนกับข้าหนึ่งแสนชิ้น ข้าก็จะนำทางเจ้าไปยังที่ที่เจ้าอยากไปอย่างปลอดภัย” คนผู้นั้นกล่าวด้วยท่าทางมีเลศนัย
มู่เฉียนซีไม่ได้กล่าวตอบแต่อย่างใด ชิงเสวียนจึงเอ่ยขึ้นว่า “ช่างเถอะ ข้าว่ามันแพงเกินไป!”
เมื่อลองคำนวณหยวนซวนหนึ่งแสนชิ้นแล้ว กว่าจะหามาได้ก็ต้องใช้เวลานานเป็นอย่างยิ่ง
คนผู้นั้นตกตะลึงไปเล็กน้อย ไม่จริงกระมัง! ผู้มาเยือนสองคนนี้เป็นคนไส้แห้งหรือนี่
เขาจ้องมองสังเกตมู่เฉียนซีและชิงเสวียน ก่อนจะบ่นพึมพำในใจ เด็กสาวนางนี้ดูไม่เหมือนคนไส้แห้งเท่าไรนัก แต่เจ้าเด็กหนุ่มนั่นเหมือนคนไส้แห้งจริง ๆ
“เห็นแก่ที่พวกเจ้าอายุยังน้อย ข้าจะลดให้อีกสักหน่อยก็แล้วกัน เจ็ดหมื่น ลดกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว” เขากล่าวด้วยใบหน้าที่ประดับรอยยิ้ม
มู่เฉียนซีกล่าว “ชิงเสวียน ให้ข้าเป็นคนจัดการค่านำทางเอง เจ้าเพียงแค่ตามไปก็พอ ไม่ต้องเสียดายหรอก!”
ชิงเสวียนพยักหน้าแล้วกล่าว “อือ!”
การประหยัดเงินและใช้เงินให้น้อยที่สุดได้กลายเป็นนิสัยของเขาไปแล้ว เขาได้ลืมไปเสียสนิทว่าคุณหนูผู้นี้สามารถผลิตยาลูกกลอนได้จำนวนมหาศาล คำว่าเงินขาดมือคือสิ่งใดก็ยังไม่รู้
