ะขยี้พวกเขาให้ตาย ก็ง่ายดายเสียยิ่งกว่าการขยี้มดหนึ่งตัวเสียอีก
มู่เฉียนซีกล่าว “คิดว่าข้าจะเอาชีวิตตัวเองมาล้อเล่นอย่างนั้นหรือ? สรุปแล้วเจ้าจะไปไม่ไป”
“ไป! ไปแน่นอน! รอข้าประเดี๋ยว!”
พวกเขาได้เดินไปถึงซากปรักหักพังจากสงครามที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ สถานที่แห่งนี้มีผู้ที่โชคร้ายล้มตายไปเป็นจำนวนมาก พวกเขาไปยั่วยุผู้บำเพ็ญภูตพลังขั้นภูตศักดิ์สิทธิ์ยินเยว่และถูกสังหารจนตัวตาย หรือไม่ก็ถูกทำลายไปจนสิ้น
คนเหล่านี้ดูเหมือนจะเป็นคนท้องถิ่นเสียด้วย
เมื่อคนนำทางเห็นร่างไร้วิญญาณที่นอนเกลื่อนอยู่เต็มพื้น ก็ตกใจจนหน้าซีดเผือดไปในทันที ร่างกายของเขาสั่นระริกราวกับเดินอยู่ท่ามกลางพายุหิมะก็มิปาน
มู่เฉียนซีกล่าว “คนอย่างเจ้าไม่เคยเห็นคนตายหรืออย่างไร! ยังกล้านำทางมาที่อาณาเขตเสวียนอ้านที่แปลกประหลาดนี่อีก?”
เขากล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “ก็มันช่วยไม่ได้นี่นา! ที่ข้าทำไปก็เพื่อเลี้ยงปากท้องเท่านั้น”
ทางข้างหน้าค่อนข้างปลอดภัยเป็นอย่างยิ่ง ทว่าเมื่อผ่านสถานที่แห่งนี้ไปแล้วก็จำจะต้องพบเจอกับความยุ่งยากอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ผู้ที่นำทางรีบถอยกลับมาหลบอยู่เบื้องหลังในทันที และพยายามลดทอนการมีตัวตนให้ได้มากที่
