สุด ทว่าเขาก็ถูกบุรุษร่างใหญ่ผิวดำคล้ำที่คอยขวางทางอยู่เห็นเข้าจนได้
“เห้! นี่มันจอมขี้ขลาดหลอกลวงจากหมู่บ้านเฮยสุ่ยไม่ใช่หรือ?เหตุใดจึงไม่พาคนไปหมู่บ้านเฮยสุ่ยแต่พามาที่หมู่บ้านหลงหู่ของพวกข้าล่ะ หรือว่าคนของหมู่บ้านเฮยสุ่ยตายไปหมดแล้ว?”
ดวงตาอันแสนเย็นชาของชิงเสวียนได้เหลือบมองไปที่คนเหล่านั้นแล้วกล่าว “นี่เจ้าเป็นโจรต้มตุ๋นหลอกเอาเงินชาวบ้านรึ?”
“ขะ…ข้า…” เขาตกใจจนแข้งขาอ่อนไปในทันที
บุรุษตัวสูงใหญ่ผู้นั้นกล่าว “สาวน้อยผู้นี้หน้าตางดงามจริงเชียว หน้าตาสวยเช่นนี้ก็เชื่อฟังกันสักหน่อย มาเป็นฮูหยินของหัวหน้าโจรป่าอย่างข้าดีกว่า ส่วนคนอื่นนำเงินและของมีค่าทั้งหมดของพวกเจ้าออกมา แล้วทุกอย่างจะเจรจากันง่ายขึ้น! พวกข้าอ่อนโยนกว่าพวกหมู่บ้านเฮยสุ่ยไร้ค่านั่นเป็นเท่าตัว”
มู่เฉียนซีเหลือบมองไปที่คนเหล่านั้นแล้วกล่าว “สุนัขดีย่อมไม่ขวางทาง รีบไสหัวไปเดี๋ยวนี้! ไม่อย่างนั้นพวกเจ้าต้องตายอย่างน่าอนาถเป็นแน่”
“แม่สาวน้อยนี่อารมณ์ร้ายไม่เบา ข้าจะคอยดูว่าผู้ใดจะเป็นฝ่ายอยู่ในสภาพน่าอนาถกันแน่!”
ในอาณาเขตเสวียนอ้านแห่งนี้มีหลายครอบครัวที่เลือกจะเป็นโจรขโมยกันจำนวนไม่น้อย เพียงแต่ทุก ๆ ครอบครัวก็
