“สหายชิงเสวียน ในเมื่อข้ามาแล้ว ข้าไม่หันหลังกลับแน่นอน”
ชิงเสวียนจำใจเอาหยกซวนสามชิ้นออกมา หากไป๋จิ่งเยว่ไม่ไปด้วยแล้วละก็ เขาก็จะประหยัดหยกซวนไปได้ชิ้นหนึ่ง มู่เฉียนซีเหลือบมอง เมื่อเห็นสีหน้าของเขา มุมปากนางก็กระตุกขึ้นเล็กน้อย
“ใช้หยกซวนมากเท่าไร ค่ายกลส่งตัวก็ดีมากขึ้นเท่านั้น ในเมื่อมาแล้ว ข้าจะให้เจ้าออกหยกซวนคนเดียวได้อย่างไรกันเล่า”
มู่เฉียนซีใช้หยกซวนเปิดค่ายกลส่งตัว ลำแสงแสงหนึ่งก็สว่างวาบขึ้น ชั่วพริบตาเดียวพวกเขาก็อันตรธานหายไปทันที
ลำแสงนี้ดึงดูดความสนใจของคนจำนวนมาก คนที่อยู่ในซากปรักหักพังเหล่านี้จึงต่างพากันมาดู
“ตรงนี้มีค่ายกลส่งตัวระยะไกล!”
“ไม่รู้ว่าคนที่ไม่กลัวตายคนใดกล้าใช้ค่ายกลส่งตัวระยะไกลนี้ คาดว่าจะต้องตายอยู่ในมิติแห่งความโกลาหลนั้นแล้วเป็นแน่”
“คนที่ต้องการของล้ำค่าจนไม่เสียดายชีวิตมีอยู่ถมไป”
พวกเขาได้พบกับมิติแห่งความโกลาหลแล้ว แต่ไม่ได้อันตรายถึงแก่ชีวิต ไป๋จิ่งเยว่เอาอาวุธวิญาณป้องกันออกมาต้าน และพวกเขาก็ถูกส่งตัวไปถึงสถานที่แห่งหนึ่งได้อย่างปลอดภัย
ชิงเสวียนกล่าว “เมื่อเข้าไปแล้ว ทุกคนระวังตัวด้วย ข้างในนี้มีกลไกอาวุธลับอยู่ ตอนนั้นข้าเข้าไปไม่ได้แม้ด่านเ
