บ ๆ ข้าคุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้มาก ข้าก็เลยค้นพบซากปรักหักพังแห่งหนึ่งที่ไม่มีใครเข้าไป ไม่ใช่ว่าไม่มีใครเข้าไปหรอก เพียงแต่ว่าทุกคนที่เข้าไปล้วนแต่ตายอยู่ในนั้นกันหมด ข้ารู้ถึงความแข็งแกร่งของตัวเองดี ข้าก็เลยไม่ได้เข้าไปลึก จึงมีชีวิตกลับมาได้”
“เราจะเคลื่อนไหวในตอนที่ตะวันตกดินแล้ว เพื่อไม่ให้เป็นที่สังเกต”
“ตกลง!”
ดวงตะวันค่อย ๆ ลับขอบฟ้า เมื่อยามรัตติกาลมาเยือน พวกเขาพุ่งตัวเคลื่อนไหวไปท่ามกลางกองศิลา
ตูม!
ชิงเสวียนทำลายศิลาเหล่านั้น จากนั้นค่ายกลส่งตัวสภาพโกโรโกโสหนึ่งก็ปรากฏขึ้น
ไป๋จิ่งเยว่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตามองไปที่ค่ายกลส่งตัวนั้นก่อนจะกล่าวว่า “ค่ายกลส่งตัวนี้เก่าแก่มากแล้ว ไม่มั่นคงเอาเสียเลย หากใช้ค่ายกลนี้มีโอกาสเสี่ยงอันตรายมาก”
ชิงเสวียนกล่าว “คุณชายอย่างเจ้าพะว้าพะวงมากเกินไปจริง ๆ หากเจ้ากลัวก็กลับไปเถอะ”
ไป๋จิ่งเยว่ก็ตกใจผงะไปเช่นกัน การเรียนรู้ในวัยเด็กของเขาทำให้เขาคิดทบทวนครั้งแล้วครั้งเล่า คิดหน้าคิดหลัง คิดถึงผลลัพธ์ที่จะตามมา คิดอย่างสมบูรณ์แบบจนหาข้อผิดพลาดไม่เจอ แต่กลับดูเหมือนขาดความสนุกไป
ครั้งนี้เขาตัดสินใจทำตามใจตัวเองสักครั้ง ไม่ว่าผลลัพธ์ที่ตามมาจะเป็นเช่นไรก็ตาม
