มู่เฉียนซีเดินตามหลังชิงเสวียนไป นางกล่าวว่า “ปฏิเสธเช่นนี้ เจ้าจะไม่รู้สึกเสียใจทีหลังหรืออย่างไร?”
ชิงเสวียนกล่าว “มันคือกระบี่ปีศาจ ข้าไม่อาจเอามันไปเดิมพันได้ อีกอย่างข้าก็ไม่มีเงิน ข้าชดใช้หนี้ไม่ไหวหรอก ข้าจะตั้งใจหาเงินต่อไป”
มู่เฉียนซีรับรู้ได้ว่าชิงเสวียนอยากซ่อมกระบี่เล่มนี้ด้วยใจจริง เขารักกระบี่ปีศาจเล่มนี้มาก แร่แต่ละชนิดที่เขาหามา เขาล้วนแต่เลือกดูมาอย่างละเอียดถี่ถ้วน เขาไม่อาจมอบกระบี่เล่มนี้ให้กับนักหลอมอาวุธที่ทำไปอย่างถู ๆ ไถ ๆ ได้
“เจ้าล่วงเกินท่านเจ้าเมืองซิงไปแล้ว ต่อให้เจ้าเก็บเงินมาได้ ก็คงไม่มีนักหลอมอาวุธคนไหนซ่อมกระบี่ให้เจ้าแน่”
“ข้าจะตามหาจนกว่าจะเจอคนที่ยอมทำให้ข้า!”
มู่เฉียนซีกล่าว “ชิงเสวียน เรามาตกลงการค้ากัน เป็นเช่นไร?”
ชิงเสวียนกล่าวถาม “เจ้าต้องการสิ่งใด?”
“เจ้าหาเงินเพื่อแลกซื้อแร่ อีกอย่าง เพื่อฝึกฝนร่างกายให้ได้เช่นนี้ เจ้าคงจะไปที่ที่เสี่ยงอันตรายมามากแล้ว! เจ้าช่วยนำทางข้า พาข้าไปที่ที่เสี่ยงอันตรายหน่อยสิ แล้วข้าจะซ่อมกระบี่ปีศาจให้เจ้าเอง” มู่เฉียนซีกล่าว
ไป๋จิ่งเยว่เองก็คิดไม่ถึงเลยว่ามู่เฉียนซีจะเสนอเงื่อนไขเช่นนี้ออกมา “สถานที่เหล่านั้นที่ข้าแนะนำแม่นาง
