เฉียนซีกล่าว “อย่าลืมเรื่องที่เจ้ารับปากข้าเอาไว้ล่ะ”
“ข้าไม่ลืม วันพรุ่งออกเดินทางได้” ชิงเสวียนกล่าวเสียงขรึม
“ไม่มีปัญหา อยากเตรียมยาลูกกลอนสักหน่อยหรือไม่ หอหมอปีศาจจะให้ราคาที่ถูกที่สุดแก่เจ้า”
สุดท้ายชิงเสวียนกล่าวออกมาว่า “ไม่มีเงิน!”
ไป๋จิ่งเยว่กล่าวกับมู่เฉียนซีว่า “แม่นางมู่ไม่เพียงแต่จะมีพรสวรรค์ในการฝึกฝนเท่านั้น แต่ยังเป็นปรมาจารย์หลอมอาวุธท่านหนึ่งอีกด้วย ความสามารถเช่นนี้ช่างน่าทึ่งยิ่งนัก”
มู่เฉียนซีกล่าว “ปกติข้าไม่ค่อยหลอมอาวุธเท่าไรนัก ตอนนั้นสถานการณ์บางอย่างบังคับข้า ข้าก็เลยเรียนรู้มาเล็ก ๆ น้อย ๆ”
ไป๋จิ่งเยว่ก็ไม่ใช่คนปากมากแต่อย่างใด แม้ว่าเรื่องที่มู่เฉียนซีจะเป็นปรมาจารย์หลอมอาวุธจะทำให้เขาทึ่ง แต่เขาก็ไม่ปริปากปากคนอื่นแน่นอน
หลังจากไป๋จิ่งเยว่ไป นิรันดร์ก็ปรากฏตัวออกมา
“แม่ยอดดวงใจของข้าไม่ได้สนใจเรื่องหลอมอาวุธมากเท่าไรนัก ตอนนั้นก็เพราะกระบี่ศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์จึงทำให้ต้องเรียนรู้การหลอมกระบี่ ข้าไม่ยอม ไม่ยอมเด็ดขาด! แม่ยอดดวงใจของข้า เจ้าต้องฝึกทักษะอื่นของข้าด้วย!” นิรันดร์ขยับไปกล่าวข้างหูมู่เฉียนซี
“ตอนนี้ข้าก็กำลังตั้งใจฝึกปรุงยาอยู่ไม่ใช่หรือ นี่เป็นเรื่องที่เจ้าเชี่ยวชาญ
