ที่สุดแล้ว เจ้ามีอันใดไม่พอใจอีก?” มู่เฉียนซีกล่าว
“แค่นี้ยังไม่พอ ไม่พอ ๆ ๆ! ข้ายังมีความเชี่ยวชาญอย่างอื่นด้วย แม่ยอดดวงใจของข้า เรามาฝึกกระบวนท่าที่หนึ่งร้อยแปด…” นิรันดร์เอาตำราจำนวนมากออกมาพลางกล่าว
เมื่อเห็นตัวอักษรข้างต้น สีหน้าของมู่เฉียนซีก็ดำคล้ำขึ้นด้วยความโกรธ
“นิรันดร์ เก็บของของเจ้าไปฝึกที่หอคณิกาคนเดียวเถอะ! ข้าไม่สนใจ”
นิรันดร์กล่าวด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจว่า “เจ้ามันเลือกที่รักมักที่ชัง ข้าดีกว่าเจ้าพิฆาตวิญญาณบ้านั่นตั้งเยอะ”
“ไสหัวไปให้พ้น!”
“แม่ยอดดวงใจของข้า ความสนใจมันต้องใช้การฝึกฝนด้วย! มีข้าผู้เป็นอาจารย์ผู้โด่งดังอยู่ทั้งคน เจ้าฝึกฝนเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็วแน่นอน”
“นิรันดร์ เรื่องในวันนี้ ข้าคิดบัญชีเอาไว้แล้ว ข้าฝากไว้ก่อนเถอะ!” มู่เฉียนซีกล่าวเสียงโหด
นิรันดร์รู้สึกเสียวสันหลังวาบ เมื่อเห็นยอดดวงใจตรงหน้ากำลังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟเช่นนี้ เขาก็ไม่กล้ายั่วโมโหนางต่อไปแล้ว
ยอดดวงใจของข้าเขินอายเกินไปแล้ว ช่างปวดหัวเสียจริง!
เช้าวันต่อมา ชิงเสวียนก็ได้มาตามนัดจริง ๆ และเรื่องที่คิดไม่ถึงนั่นก็คือ ไป๋จิ่งเยว่ก็มาด้วยเช่นกัน เขากล่าว “แม่นางมู่ สหายชิงเสวียน ข้าขอไปด้วยอีกคน คงไม่ถือสากระม
