องตัวเองก็เท่านั้น
ในตอนนี้เอง หญิงสาวผู้หนึ่งก็พุ่งพรวดเข้ามาพลางกล่าวว่า “คุณชายจิ่งเยว่ คุณชายจิ่งเยว่ ในที่สุดข้าก็ตามหาท่านเจอแล้ว”
ไป๋จิ่งเยว่กล่าวอย่างห่างเหินว่า “คุณหนูซิง”
“คุณชายจิ่งเยว่ ข้าฝึกฝนแล้วเกิดเจอปัญหาเข้า ท่านกลับจวนท่านเจ้าเมืองไปอธิบายให้ข้าฟังหน่อยจะได้หรือไม่!” คุณหนูซิงมองหน้าไป๋จิ่งเยว่และทำท่าทีออดอ้อน
“ขออภัยด้วย วันนี้ข้าต้องอยู่กับสหายข้า” ไป๋จิ่งเยว่ปฏิเสธอย่างนุ่มนวล
“อยู่กับสหาย แม่นางผู้นี้คงจะมาหอหมอปีศาจเพื่อซื้อยาลูกกลอนกระมัง! นางเข้ามาตั้งนานแล้วแต่กลับยังไม่ซื้อยาลูกกลอนแม้แต่เม็ดเดียว คงจะไม่ใช่เพราะไม่มีเงินหรอกกระมัง!” คุณหนูซิงยิ้มพลางกล่าว
นางเดินไปตรงหน้ามู่เฉียนซีก่อนจะกล่าวว่า “แม่นางผู้นี้ เจ้าต้องการยาลูกกลอนใดก็เลือกเถอะ ประเดี๋ยวข้าจะจ่ายให้เจ้าเอง เพียงแค่เจ้ารับปากเงื่อนไขข้าเรื่องหนึ่ง วันนี้ให้คุณชายจิ่งเยว่ไปกับข้า เจ้าจะว่าเช่นไร”
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “คุณชายไป๋เป็นสหายของข้า เขาไม่ใช่เป็นสิ่งของ คุณหนูซิงควรจะเคารพในการตัดสินใจของเขา”
คุณหนูซิงกล่าวด้วยความโกรธเกรี้ยวว่า “ข้าเป็นถึงบุตรสาวของท่านเจ้าเมืองซิงเหลย ยาลูก
