กลอนเหล่านี้ที่เจ้าไม่มีปัญญาซื้อ ข้าซื้อได้เป็นกอง ๆ เจ้าอย่าได้หักหน้าข้า แล้วทำให้ตนเองอับอายขายหน้านะ”
อยู่ต่อหน้าไป๋จิ่งเยว่คุณหนูซิงดูเป็นหญิงสาวที่น่ารัก น่าทะนุถนอม แต่ต่อหน้าคนอื่นนางกลับเป็นคนหยิ่งผยองและไร้เหตุผลมาก
ไป๋จิ่งเยว่กำลังจะเอ่ยปากกล่าว จู่ ๆ ผู้ดูแลหนุ่มผู้หนึ่งของหอหมอปีศาจแห่งเมืองซิงเหลยก็เดินยิ้มออกมาต้อนรับพลางกล่าวว่า “แม่นางมู่…”
มู่เฉียนซีรู้สึกมีลางสังหรณ์ไม่ดี นางจึงกล่าวว่า “คุณชายไป๋ เราไปกันเถอะ!”
ในเมืองซิงเหลยแห่งนี้ไม่ว่าใครที่เห็นผู้ดูแลหอหมอปีศาจต่างก็พากันเข้าไปประจบประแจงทั้งสิ้น แต่คนที่เห็นเขาแล้ววิ่งหนีคาดว่าจะมีเพียงแค่มู่เฉียนซีเพียงคนเดียวเท่านั้น
ทั้งสองจะรีบออกไป แต่คนผู้นี้มีพลังที่แข็งแกร่งมาก เขารีบผลักประตูให้ปิดลง ก่อนจะยิ้มพลางกล่าวว่า “แม่นางมู่ ข้าน้อยดูน่ากลัวถึงเพียงนั้นเลยหรือ แม่นางเห็นหน้าข้าแล้วถึงกับต้องรีบหนีเช่นนี้?”
คุณหนูซิงกล่าวเย้ยหยันว่า “เห็นหน้าท่านผู้ดูแลแล้วหนีเช่นนี้ เจ้าทำความผิดอันใดไว้อย่างนั้นเหรอ”
